Op de fiets

Tags

,

Nu de regen tegen de ruiten slaat en de wind de bladeren uit de boom blaast, is het bijna niet voor te stellen dat het vorig week zo heerlijk warm was. En ik had mazzel: ik was vrij, dus dat was wel genieten.

Op zondag hebben we een prachtige fietstocht gemaakt door het Leuvenumse Bos en over het Beekhuizer zand. Dit prachtige stukje Nederland ligt bij Harderwijk naast de A28. Het verbaast me altijd weer hoe weinig mensen van deze prachtige plek op de hoogte zijn, maar misschien is dat ook wel weer fijn… Ik heb foto’s gemaakt, kijk en geniet mee….

Fietstocht 2 oktober 2011

van het www: Het Beekhuizerzand is een stuifzandgebied ter grootte van 200 ha. Het is nu nog in gebruik als militair oefenterrein. Het Beekhuizerzand is in 2004 weer terruggebracht van een bosgebied tot een echt stuifzandgebied. Hiervoor zijn vele vliegdennen gekapt en de bovenlaag van de grond is verwijderd, zodat het verstuifbare zand weer vrij komt te liggen. Stuifzanden zijn unieke natuurlandschappen in West-Europa die voor het overgrote deel in Nederland liggen. Ze hebben hun eigen flora en fauna met wijdse vergezichten. De temperaturen kunnen enorm verschillen. Vriest het ’s nachts nog, overdag kan de temperatuur weer oplopen tot 40 graden Celsius.

Borstkankermaand

Tags

, , , , , , , , ,

Oktober is de “borstkankermaand”

Bewustwording, aandacht voor borstkanker… , alles kleurt roze…., borstkanker is hip, borstkanker is “in”.
Borstkanker is booming businesses!!! Een nieuwe doelgroep werd een jaar of wat geleden ontdekt, en dan nog niet zo’n kleintje ook helaas….

Mocht je je als borstkankerpatiënte vervelen: in oktober ben je zeker van de straat, want er is genoeg te praten, wandelen, te knutselen of te shoppen.
Er is de roze M&M, de roze telefoon, de Hema prothese BH (waar geen borstprothese met goed fatsoen in kan) de Sparta Pink Ribbon fiets, de Well-being verzekering, de BaBylissLimited Edition Pink Ribbon Straightener en natuurlijk de PinkRibbon Barbie ( met 2 prachtige boobs)een pop met hoog opgestoken haar in een roze galajurk en een roze lintje op haar schouder. (Commentaar op een website: ‘Ze hadden beter Chemo Barbie kunnen uitbrengen, kaal, met een geamputeerde borst en een roze kotsemmertje als accessoire. Dat was écht dapper van Mattel geweest.’)

Maak een sharemonication (?) sieraad, koop kleur, stijl en make-upadviezen, ga naar diverse tentoonstellingen of loop een Walk ergens in Nederland, bezoek de Pink Fair, ga naar een verwenochtend, kleur een mandala, ga herstellen met Chi Kung of Osteopathie, bezoek een inloopmarkt, een dreamtime healing concert.,de IKA roadshow, een lezing voor mode voor vrouwen met één borst, ga lunchen bij de Hema, workshop met speksteen, ga naar het begin of einddiner van het PinkRibbon Gala ( o nee, kan niet, dat is voor BN-ers), laat je informeren over een reconstructie vóór en door lotgenoten, koop de lady’s night Pink ribbon nagellak, de Pin Ribbon Tulp, de roze mop en emmer van Vileda, ( zorgeloos dweilen met je lymf-arm én een kek kotsemmertje voor het chemo-kotsen, multifunctioneel!), er is de verfijnde lingerieset van InWear, een roze hometrainer, luxe pink vanilla whipped body butter, een roze worst van slagerijketen Hergo (???), roze Tupperware en T-shirt, dans met de KPN en laat je viervoeter gezellig uit met de pink ribbon hondenriem.
We hebben het glossy magazine Pink Ribbon, wat vól staat met advertenties, glamour-kleding en succes-verhalen door BN-ers die borstkanker neerzetten als “hip” en “in”

Drie jaar geleden was daar als als toppunt van smakeloosheid “de dag van het Decolleté”van de Cosmopolitan. “Stuur de mooiste foto van je decolleté en win een lingerie-cheque. En voor iedere foto wordt een euro gedoneerd, natuurlijk voor de vrouwen met een verminkt decolleté”, hoe leuk bedacht….Gelukkig heeft de Amazone aktie “Decolle-NEE” de Cosmo op andere gedachten kunnen brengen.

Er was ooit de Walk in 0ktober, een prachtige wandeling om de overleden lotgenoten te herdenken, en opeens was daar -een paar dagen eerder- de City-walk, van KPN: alle vrouwen kregen een roze paraplu, ( de BreastUmbrella!! ) en maken al dansend op het museumplein een grote Pink Ribbon voor het Guinness Book of World Records met alle tv-ploegen…) En wat een lol, van bovenaf leek het net een groep dansende tieten…
Bekende BN-ers ( en wat hebben we toch een hoop die ik niet ken) vertellen over hún ervaring met borstkanker, wat ze zóuden doen ( altijd gemakkelijk) en hoe ze er mee om zóuden gaan ( alsof je dat weet) Er is het Pink-Ribbon Gala diner, met mediageile vrouwen in designer-outfits, opge-Lecoot, met decolletés die vrouwen zoals ik nooit meer kunnen dragen en wat is die borstkankermaand toch leuk…….

Frans Molenaar kweelt dat hij er niet aan moet denken dat zijn Muze Irene v. .d. Laar een borst zou moeten missen. Ik wil zeggen: Frans, wees een held, ontwerp eens een mooie jurk voor een vrouw met 1 borst….wees eens creatief!
Ik ga maar mollen tot 1 november……..mag oktober weer de wijnmaand zijn??? please……

En dan herdenk ik bij een glaasje wijn al de lieve lotgenootjes die ik mocht kennen, die nog zo vaak in mijn gedachten zijn en die zijn verslagen door de draak die Borstkanker heet…….. Dag lieve Kirsten, Jentje, Yogy, Tjitske, Annelies, Joke, Gery, Ineke, Oma, Marianne, Marina, Mary, Marjan, Johanna, Annet, Kiek, Joke en Helen.

De Veluwe

Tags

, , ,

De Veluwe heb ik altijd al prachtig gevonden. Je rijdt langs het IJsselmeer, dan door de vlakke Flevopolder en zodra je door Harderwijk bent, begint het mooiste stukje Nederland. Het licht schijnt door het bladerdak, opeens is daar de hei met schapen, en dan weer het bos. Altijd de spanning: zien we een hert of een varken…het is volop genieten.
Dat wij nu een chaletje hebben in Ermelo is het toppunt van geluk.
Wij genieten hier zo en vooral als we weer wild hebben gezien, kan onze dag niet meer stuk

Veluwe

ZuiderzeeMuseum

Tags

, , ,

Afgelopen maandag heb ik een heerlijke wandeling gemaakt door het Buitenmuseum in Enkhuizen. Ik kom hier graag, ik vind het een prachtig museum, wat je 100 jaar in de tijd terug voert.

Het museum lééft, vrijwilligers spelen een geweldig spel met de bezoekers. In de huisjes staat de koffie te pruttelen en de stoofpeertjes staan op het petroleumstelletje. Ieder moment verwacht je dat iemand roept : eten….

Sommige dingen herken ik ik: de grote zwarte kachel met het scherm in de schoolklas, als ik het zie, voel ik de warmte en ruik ik de kolen…overal zie je dingen die herinneringen brengen

De winkels en werkplaatsen zien er ook prachtig uit, de verhalen zijn interessant en spannend om te lezen. Ik vind het echt een topper, en als je – zoals ik- het ook nog leuk vind om te fotograferen………helemaal tóp!

Deze slideshow vereist JavaScript.

WW

De WW-mevrouw belt me, ze vraagt hoe het met mij gaat en hoe het ervoor staat met solliciteren.
( Ik heb nl voor 8 uur/ week nog WW, dus er moet een tweede baan worden gezocht.)
“Met maar 4 uur erbij in de week bent u van ons af” meldt zij.
Of ik vooral maar “ruim wil denken” Ik hoef geen baan te zoeken voor 4 uur per dag, maar een job voor 4 dagen per week/ 1 uur per dag is ook goed, of voor 5 dagen en dan 50 minuten mompel ik in de hoorn.
Ik vraag waar ik zo’n advertentie kan vinden, welke werkgever er werk heeft voor 1 uur per dag. Het blijft stil….

“U kunt ook uw WW stopzetten” , tja, dat weet ik, dat is me al 2x eerder verteld. Deze mevrouw begrijpt niet dat de WW een recht is, dat ik hier vanaf mijn 17e aan heb meebetaald en dat ik – nu ik er recht op heb – , het ook wil ontvangen, de volle 3 jaar.
Ik vraag aan haar of zij bij onvrijwillige werkloosheid ook geen WW hoeft. Het blijft stil..

“We kunnen u ook een cursus aanbieden in sollicitatiebrieven schrijven” Ik vertel dat ik die cursus al heb gedaan, dat het aan mijn brieven niet ligt en dat zij, als ze de moeite had genomen, mijn brieven had kunnen lezen die ik iedere keer mee moet nemen. Maar die keurt ze geen blik waardig.
Ik vertel haar dat ik vermoed dat het meer aan mijn leeftijd ligt, boven de 50 doet het niet al te goed op de arbeidsmarkt, maar volgens haar valt dat wel mee.
Ik vertel haar dat ik nu prettig werk, maar volgens haar gaat het daar niet om, het gaat erom dat ik méér werk. Ik vertel dat ik een vast contract heb, en niet van plan ben dat op te geven voor een één of ander vaag tijdelijk baantje.

Ik moet me storten op vakantiewerk, in de zorg is daar vraag naar. Ik vertel de dame dat ik géén verzorgende ben. Dat was haar even ontschoten.
Ik kan gaan bollenpellen, krantenwijk overnemen, en ik vraag me af hoe het met haar geestelijke gesteldheid is.

In bed denk ik er lange tijd over na, om de WW stop te zetten, maar dan zou zij winnen, en dat verdient ze niet.

Sub Finem

Sub Finem (aan het einde)

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan

Marie  Vasalis

Helen 1949-2010

Het zal rond 1998 zijn geweest dat ik me aansloot bij een mailgroep van SDK. Ik was op zoek naar lotgenoten van mijn leeftijd, omdat ik vol angsten, vragen en dilemma’s zat na de diagnose borstkanker. Internet had zijn intrede gedaan in ons huis en er ging een wereld voor mij open.
Het was een warm bad waar ik in terecht kwam. De herkenning, de erkenning en het delen van je verhaal was wat ik zo hard nodig had in die onzekere tijd en hier kon ik alles kwijt wat mij zo bezig hield.

Bijzondere vrouwen leerde ik daar kennen, o.a. Stans , onze “moederator” , Yogy, en Jentje, vrouwen die niet alleen aan de andere kant van het beeldscherm zaten, maar die tot leven kwamen in mijn huiskamer door de intense mails die wij elkaar stuurden.Niet veel later kwamen de ontmoetingen in het “echte” leven. Het waren vrouwen, die zo eigen voelde, waar ik zo veel van ging houden en waar ik zoveel van heb mogen leren.
De bijeenkomsten waren altijd zo bijzonder, het was het gevoel van herkennen, liefde, begrip, delen, luisteren….lotgenoten zijn zó belangrijk als er in je leven iets ingrijpends gebeurt.

Na enige tijd vormde 7 van ons een apart groepje, we noemden ons de boezemvriendinnen, we mailden, belden, ontmoetten elkaar en gingen ieder jaar een lang weekeind met elkaar op stap. We waren in Friesland, Gelderland, Drente en Zeeland, Den Bosch, Hoofddorp en Noordwijk aan Zee.
We hadden veel plezier en die weekeinden waren altijd zo bijzonder.
We lachten, we huilden, kibbelden en luisterden naar elkaar.

Helen hoefde na 10 jaar niet meer terug te komen op controle, ze was “genezen” volgens haar arts. Slechts een paar maanden later bleek, hoe de arts er falikant naast zat.
Terwijl zij genoot van haar schijnveiligheid, hield de draak huis in haar lijf, ongemerkt, stil en doeltreffend. Helen had uitzaaiingen in haar botten, bekken, arm, wervels en hersens. De borstkanker was ook gemuteerd van Hormoon naar niet-hormoongevoelig en dat sloot direct een aantal therapieën uit.
Haar laatste mailtje kwam eind augustus, daarna liepen de contacten via een gezamelijke vriendin. De berichten werden slechter en verdrietiger en we wisten dat het onvermijdelijke stond te gebeuren

Wij als boezemvriendinnen hadden allemaal die 10-jaren grens overschreden en we dachten dat WIJ die uitzondering waren, dat Wij de survivors waren en dat we samen oud zouden worden

Niets was minder waar, op 24 december 2010, om 8.45 overleed onze kanjer, onze lieve, onvergetelijke, dappere Helen en wij, wij zullen nooit meer compleet zijn…..

Sub Finem

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan

Marie Vasalis

Oud

“ik word nu echt oud” zuchtte mijn lief deze week op een avond. Op zijn werk vind iedereen Benidorm Bastards en Oh Oh Cherso het einde, het toppunt van humor, dikke pret, vette lol…….
Wij vinden BB flauw, na 2 x weet je het wel, doodsaai en wat is er nu leuk aan Oh Oh….? Ik vind het het al knap dat ze het kunnen verstaan…want dat lukt ons niet….

Natuurlijk worden we oud en dat is mooi, er zijn jaren geweest dat ik bang was dat ik niét de 50 zou halen en die grens ben ik zomaar voorbij….maar Ik merk het aan mijn lijf, aan mijn denken en aan mijn kijk op dingen.
Mijn buurmeisje wordt 9 en ze vroeg of ik wilde raden wat ze voor haar partijtje ging doen met de vriendinnen. Ik weet dat een video-kijken niet meer in is, dat de Mac bijna dagelijks op het menu staat in menig gezin, dat disco-zwemmen niet meer bestaat en dat bowlen not done is. En wie doet er nu nog een spelletje??? een speurtocht??? Dat zijn toch allemaal dingen uit de vorige eeuw…

Ik had het nooit kunnen raden, want ik zou er never nooit aan hebben gedacht: De 8 en 9-jarige dames gaan naar de nagelstyliste !!! Mijn mond zakte open, héél ver open en zelfs ik was sprakeloos…
Nu is dus dus een feit: ik ben oud!
En ik wacht op de eerste kinderverjaardag waar de Plastic Chirurg met zijn botox-spuit langs komt…