What else??

10 zondag okt 2010

Posted by in ALLERLEI

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Sinds een paar dagen staat ie te glimmen op het aanrecht: ons Nespresso-apparaat. Het was een lange zoektocht naar wat ik graag wilde, want de Senseo mocht liever gister dan vandaag naar de vuilstort. Ik heb koffie gedronken bij kennissen met enorme koffiemachines die zonder meer heerlijke koffie produceerden, maar ook enorm veel onderhoud vergden.

Ik ben van het gemak, het moet snel en niet al te ingewikkeld zijn. Toen zoonlief belde dat hij zulke heerlijke koffie dronk uit de Nespresso, heb ik ook een machine besteld. Enig speurwerk op het WWW scheelde 75 euro in aanschafprijs. Op dit moment staat de machine in de winkel voor 249 euri’s, ik heb er € 175 voor betaald.

Dus de machine uitgepakt, en aan de slag ermee. De melkopschuimer werkt fantastisch en geeft heerlijk schuim en de koffie zelf smaakt super. Maar je moet er wel een hele studie van maken, want er zijn 16 smaken voor de Espresso, Lungo’s en Cappucini en dan zijn er nog de Decaffeinati

Dan moeten we nog kiezen: maken we een 25 ml espresso of gaan we voor de 40 ml, of wordt het toch een Lungo van 110 ml ? Maar misschien willen we liever een Latte Macchiato, Cappucino of Vanillekoffie frappé.

Ooit zei een Italiaan tegen mij: “Never, ever drink a cappucino after eleven o’clock ” dus daar moeten we ook rekening mee houden: klokkkijken als je een cappucino wilt. Al met al moeten de grijze celletjes behoorlijk aan de slag voordat we aan een bakkie zitten…

Vanochtend zaten we aan de espresso Indriya, volgens het Nespresso studieboek krachtig en kruidig, met een volle body, volle smaak en een verfijnde, kruidige toets.
Maar wij verwoordden het maar op z’n Westfries: ‘t was een lekker bakkie leut

Grabbelton

22 woensdag sep 2010

Posted by in Borstkanker

≈ 2 reacties

Tags

, , , , , , , , ,

In de jaren dat ik op het WWW  moderator was, heb ik veel bijzondere, lieve, stoere en dappere vrouwen met borstkanker leren kennen. De kontakten waren intensief, hecht en voor buitenstaanders soms moeilijk te begrijpen. We spraken altijd over de Haves en de No-Haves. Want wij beseften ook dat je iets wat je zelf niet onderging, heel moeilijk kon begrijpen.

Soms ging het helemaal fout met lotjes, en met fout bedoel ik verschrikkelijk fout. Ik heb veel verdriet gevoeld als een lotje de strijd met de Draak verloor, het maakte weer pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar we zijn in dit leven, dat je moet genieten van de dagen die je hebt.

Met een aantal vrouwen ging ik weekeinden weg, dat waren altijd geweldige dagen, door de mail en forum konden we elkaar al zó goed, dat is niet te beschrijven.
Het ging met de meiden en met mij goed, het verbaasde ons wel eens dat wij –voor zover we dat konden beoordelen- zoveel geluk hadden.

Maar toch kwamen daar opeens schrikaanjagende berichten, H kreeg 2 mnd geleden te horen dat de borstkanker zich toch na 11 jaar had uitgezaaid. W. berichtte kort daarna dat in haar long een uitzaaiingen is gezien. B. is al een jaar aan het vechten tegen de onzichtbare Draak….

Opeens steekt de kanker zich bij de vrouwen die mij al zo lang zo dierbaar zijn, de kop op. Nu ook nog A. mailde, dat deze week veel uitzaaiingen in botten, schedel en arm zijn gevonden, jaren na de diagnose-  begint bij mij de angst toe te slaan. Het lijkt of het lot zich tegen ons begint te keren en dat onze namen nu ook in de grabbelton zijn gegooid met het etiket Uitzaaiingen

En het lijkt of er iedere maand door de Draak een nieuwe naam wordt getrokken….

Schijnveiligheid

08 dinsdag dec 2009

Posted by in Borstkanker

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

Het zal zo rond de eeuwwisseling zijn geweest dat ik W. leerde kennen. Ik begeleidde jonge vrouwen met borstkanker, ik was 36 en zij was 28. Ik had al 2 zoons en zij had een kinderwens. Ik was zó dankbaar dat ik mijn kinderen al had, en voelde het intense verdriet van al die andere vrouwen, die nu voor een immens moeilijk dilemma stonden.

Toén vertelden de artsen je nog, dat je door de chemo en/ of hormonale therapieën in de overgang kwam en dat je geen kinderen meer kon baren. Het was de bedoeling dat je zo snel mogelijk in de overgang kwam. Dit was een onverwacht heftig extraatje van de medische wereld, voor veel meiden werd hun toekomstverwachting de grond ingeslagen. De diagnose borstkanker is al zwaar, en als dan ook nog wordt verteld dat je kinderwens niet meer vervuld kan of mag worden…….dat is verdrietig, zo intens verdrietig…….en ook zo machteloos……want je hebt geen keuze, je MOET die zware behandelmolen in, wil je overleven…

De generatie vóór ons had weinig medische behandelkeuzes, maar de technieken ontwikkelden zich snel: er werden receptoren ontdekt bij het borstkankergen en er kwamen vele soorten hormonale therapieën.
Het lijf is sterk, sterker dan de artsen hadden gedacht en sterker dan verwacht, wij waren de eerste generatie op wie al die therapieën werden losgelaten, er was nog geen vergelijkingsmateriaal.

Ik merkte al rond 2001 dat mijn lijf zich herstelde en dat de menstruatie weer op gang kwam. Dit was echter niet de bedoeling, want die hormonen, die mocht ik niet in mijn lijf hebben. Mijn baarmoeder, eierstokken, eileiders en baarmoederhals zijn verwijderd. Ik wilde ieder risico uitsluiten…en ik had het “spulletje” niet meer nodig en deze ingrijpende ingreep gaf mij veel rust.

Maar W, W was jong, had de kinderwens, werd door haar partner verlaten, vond een nieuwe man en was intens gelukkig, ze was een ware Amazone, een survivor. Er werden bij lotgenoten gezonde baby’s geboren, tegen ieders verwachting in……en dan komt de hoop, de gedachte, de twijfel, de angst, de wens….het oergevoel dat je ook mama wilt worden.

W zat op haar roze wolk, was gelukkig en werkte hard tijdens de zwangerschap. Ze werd wat vermoeider, er kwam een hoestje bij, maar ach, dat hoorde er allemaal bij….tot opeens de roze wolk begon te schudden en W er af flikkerde…

Uitzaaiingen in de lever en de long,de vitale organen…..en dat is zo ongelooflijk hard, dat is een oordeel wat je gewoon niet kan beseffen. Er wordt nu gestart met chemo, een kuur die de baby niet beschadigt ( tenminste, dat zegt, hoopt of denkt men) Maar iedereen die ooit chemo heeft gehad, herinnert zich het misselijk makend gevoel als het gif zich in al je cellen verspreidt. En je beseft, dat er een wonder moet gebeuren wil dit de baby niet schaden.
De hormonen, geproduceerd door de zwangerschap, zijn de kunstmest geweest voor de kanker, die er dankbaar gebruik van maakte………..en ik ben boos, heel boos en intens verdrietig dat dit gebeurt.

Waarom herstelt je lijf zich weer, waarom weer vruchtbaar, waarom weer die hoop geven…..???Machteloze woede voel ik in mij, omdat het zo oneerlijk is…..kanker, het is een schijnveiligheid…

Lotjes

31 zaterdag okt 2009

Posted by in Borstkanker

≈ Een reactie plaatsen

Tags

,

Wat zijn lotjes?? Tja, daar kan ik veel over schrijven, maar in mijn geval zijn lotjes vrouwen die ik heb leren kennen door de grote gemeenschappelijke factor in ons leven: borstkanker.

Als je de diagnose kanker krijgt, je weer wat overeind probeert te krabbelen en je je weg probeert te vinden om je leven weer enigzins op de rail te krijgen, dan is dat verschrikkelijk moeilijk, bijna onmogelijk…je zoekt, je bent radeloos, je voelt je onbegrepen, je voelt je eenzaam, oneindig eenzaam en zo intens alleen met al die mensen om je heen.

Als je dan het geluk hebt om lotjes te ontmoeten, dan ben je een gelukkig mens. Lotjes zijn de warme deken, het luisterend oor, de begrijpende blik, de gedeelde gevoelens en de herkenbare emoties. Je kunt delen, maar dit delen maakt dat het méér wordt.

In 1996, toen de arts mijn vertelde dat ik  borstkanker had met besmette okselklieren, een slechte prognose en zware behandelingen als toegift-pretpakket van Univé, toen stortte mijn wereld in. Internet was nog niet in onze huiskamer doorgedrongen, informatie kwam uit gedateerde boeken en folders en lotgenotencontact stond in de kinderschoenen.

Zodra Internet ons huis binnenkwam, ontdekte ik het virtuele lotgenotencontact. Er ging een wereld voor mij open, herkenning, erkenning, eindelijk was ik niet meer alleen maar deelde lief en leed met een grote groep maffe, malle, grappige, sterke, verdrietige, maar vooral dappere vrouwen.

Vrouwen die zich –letterlijk- niet willen laten kisten, vrouwen die knokken voor wat ze waard zijn, die vechten voor hun leven., vrouwen die hun kinderen, kleinkinderen, nog niet achter kunnen laten, vrouwen die nog zoveel willen, die gewoonweg willen leven….gewoon, omdat het leven zo mooi is om te leven

Uit het Internetcontact ontstonden hechte vriendschappen, die overgingen in ontmoetingen I.R.L. Altijd waren die meetings bijzonder, intens, heftig, met veel humor, wrange grappen en ontroerende verhalen. Het waren van die dagen met een gouden randje.

Vaak werd er mij gevraagd of het wel verstandig was, want…zo kon ik het nooit
achter me laten…bleef “het” in mijn leven…..het HET was de kanker, en inderdaad, ik kon dat niet achter me laten en nog minder vergeten, want het was een ingrijpend stuk van mezelf geworden, alleen al door de beperkingen, maar ook door de zichtbare littekens en de slopende vermoeidheid. Kanker zag ik in de spiegel maar ook in de ogen van mijn man, mijn kinderen,

Hoe kon ik het dan vergeten??? Wilde ik het wel vergeten??? Waarom moest ik
vergeten???

Ik leerde dat dat onbegrepen adviezen waren van de NoHaves. Want, zo zei ooit een heel wijs lotje, er zijn 2 soorten mensen, de Haves en NoHaves. En zo is het ook….

Nu ben ik veel, heel veel dankbare jaren verder, een onverwacht geschenk, want gezondheid is een kostbaar goed wat je moet koesteren. Maar dit ga je pas beseffen als je lijf je in de steek staat, daarvóór is het normaal, daarná is het een geschenk….

In die jaren heb ik heel veel vrouwen mogen kennen die op mij een onuitwisbare indruk hebben gemaakt . Ik herinner me Jentje, zo lief, zo kwetsbaar, zo dapper, de zo ongelooflijk jonge Kirsten, die zo graag wilde leven maar zo jong al moest sterven.

Yogy, met wie ik zo kon botsen, maar ook kon lachen, huilen en intens over ons leven kon mailen, die mij zo dicht bij haar liet komen in de laatste moeilijke fase van haar leven, dappere, moedige Yogy, ik mis haar nog steeds….

Tjitske, die maar zo kort bij ons was maar zoveel indruk maakte, Kiek, die
lieve Kiek, Ineke, Mary, Johanna, allemaal vrouwen die zoveel te bieden hadden en vochten voor hun leven maar de strijd tegen de draak toch verloren. Gery, mijn vriendin Gery, die vlak voor mij borstkanker kreeg en mij hoop gaf, terwijl ze zelf genadeloos onderuit werd gehaald….dat verdriet voel ik nog steeds.

en dan Trudel en Joke, tja, dit verdriet zit ook nog onder mijn huid, dat is nog vers.
Een heel mooi weekeind in Schoorl, intens lotgenotencontact, diepe gesprekken, hechte vriendschappen, verrassingsmeetings en dan opeens slaat de draak weer
onverwacht toe, is alles over…..

En dan Marjo, die nu aan haar laatste diepe slaap is begonnen om niet meer wakker te worden, het is allemaal zo oneerlijk………….ik voel me zo verdrietig en machteloos….

Het gevoel is zo dubbel, want zonder de kanker had ik deze meiden nooit leren kennen, en ze zijn zo verdomd belangrijk voor me, ik hou van ze, stuk voor stuk, we zijn zo verschillend maar ook zo gelijk en ze verrijken mijn leven…want dat is ook wat de kanker heeft gedaan, mijn leven verrijkt….en dat klinkt zo dubbel…maar voor mij voelt dat wel zo…

Ik heb diep, diep respect voor alle meiden, die mij dicht bij hun lieten komen, die mij leerden wat ik nu weet, die mij vormden tot wat ik nu ben, die mij lieten voelen dat je niet bang hoeft te zijn voor de dood, dat je het leven moet koesteren als een kostbaar bezit…

Boven is er vast een pensionnetje, gevuld met Engelen, die aan een wijntje zitten en over ons kletsen……….

Lidl-Girl in Sprookjesland

14 vrijdag aug 2009

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

(Dit is een sprookje, dus NIET echt gebeurd….)

Er was eens een lidl-girl. Lidl-Girl heette lidl-girl omdat ze heel groot was. Lidl-girl verveelde zich heel erg. De hele dag niets doen, dat was niets voor haar. Dus ging ze solliciteren, en wat ze niet verwachtte: er was in het hele grote sprookjesland een kaboutersupermarkt waar een Heks haar wilde hebben.
Zo ging lidl-girl werken. Al gauw merkte lidl-girl dat de Heks heel lief, maar soms ook heet stout kon zijn. Zo moest ze iedere dag een kwartier eerder in het bedrijf zijn, waarna de Heks zei dat ze moest beginnen. Vaak moest ze héél lange dagen werken, soms wel 11 uur of meer, ook kreeg ze geen vrij als ze het had gevraagd.
Het werk was zwaar, lidl-girl moest heel veel tillen, waardoor ze zere handen kreeg. De dagen waren lang, lidl-girl kreeg lang niet altijd op tijd haar koffie of moest soms uitgehongerd wachten tot ze mocht eten.
Maar lidl-girl had leuke collega’s en de Heks kon ook heel lief zijn, ontdekte ze.

Maar toen, op een dag, werd alles heel anders: de Heks moest plots naar een andere winkel en toen kwam er een Lelijke-Reuze-Kol in de winkel, die nu haar baas werd. De Lelijke-Reuze-Kol was echt een heel nare Kol, ze treiterde iedereen de winkel uit. Tegen de klanten had ze een grote mond en bestellen kon ze ook al niet. Het was echt een heel domme, klierige Lelijke-Reuze-Kol.
De winkel werd steeds leger en leger en lidl-girl werd steeds verdrietiger want alle klanten werden boos op lidl-girl omdat ze niets meer bij haar konden kopen.
Lidl-girl schreef na lang aarzelen een Brandbrief naar de Opper-Opper-Rayon-Directeur en deze was heel erg blij met de brief van het meisje, tenminste, dat zei ie. Hij gaf haar zelfs een bos bloemen….maar er gebeurde niets…
De Lelijke-Reuze-Kol mocht blijven, die kon niets fout doen, wat iedereen heel raar vond, want in de kabouterwinkel was wel héél veel mis. Dus lidl-girl ging in de winkel werken, waar de Heks was heengegaan. De Heks en lidl-girl waren heel blij dat ze weer bij elkaar waren

En toen was het bijna: en ze leefden nog lang en gelukkig………

Maar dat was niet zo, ook al is dit een sprookje. Want hoewel lidl-girl het heel leuk vond in de andere winkel (ook omdat er allemaal door-de-Lelijke-Reuze-Kol weggepeste meisjes werkten): Er was daar nog een Grote-rayon-Tovenaar die zich vermomd had als een klein, lief kaboutertje-met-een-brilletje-en-krullen.
Deze Grote-rayon-Tovenaar kon zomaar iemand wegtoveren, soms naar een andere winkel, soms naar het dorp 100-jaar-terug-in-de-tijd of soms naar huis. De Grote-rayon-Tovenaar was een gevaarlijk mannetje en zijn vermomming werkte voor sommige kabouters goed, maar lidl-girl was dan wel groot, maar ze was ook heel slim en ze had hem al snel door. Dat vond de Grote-rayon-Tovenaar niet leuk.

Lidl-girl stelde op het wereldwijde-kabouter-web (wkw) aan de Kabouter-Vakbond een vraag over haar loon, ze vermoedde dat ze te weinig kreeg en ze wilde wél hebben waar ze recht op had. ( jaja, ook in sprookjes zijn er laptops en Internet )
De Grote Tovenaar las dit ( hij had gluurtrollen aan het internet-spioneren gezet want niemand mocht wat slechts zeggen van de kaboutersupermarkt) en toen kwam er rook uit zijn oren, vuur uit zijn ogen en spuug uit zijn mond. Hoe durfde lidl-girl dit te doen!!! Ze moest werken en haar mond verder houden want anders …anders…
De Grote-rayon-Tovenaar haatte kabouters die wilden waar ze –volgens de kabouter-CAO- recht op hadden.
Dus toverde hij haar weg, naar huis en ze mocht nooit,nooit meer terugkomen.Iedereen moest heel hard huilen, zo hard, dat het in Sprookjesland wel 10 dagen regende.
De Grote-rayon-Tovenaar zat heel erg te jokkebrokkenliegen tegen iedereen en zijn neus begon heel hard te groeien, zo hard, dat ie ‘m best heel hard zal stoten binnenkort.
De Opper-opperdirekteur probeerde nog om lidl-girl niet al het geld te geven wat ze hoorde te krijgen. Maar na een telefoontje van de Kabouter-vakbond betaalden ze toch maar 1600 kb ( kaboutermutsjes) uit want ze waren héél bang voor de Grote KabouterRechtbank. Zo werd lidl-girl werkeloos maar niet voor lang:

want lidl-girl werkt nu bij andere lieve mensen, die haar knuffelen en lief vinden……haar leven wordt nu een echt sprookje……… en lidl-girl denkt nog vaak aan haar oude collega’s die nog steeds voor kaboutersupermarkt werken en Lidl-girl vindt het heel verdrietig dat ze zo slecht worden behandeld.

(Elke gelijkenis met bestaande personen, bedrijven en gebeurtenissen berust geheel en al op toeval)

My, Myself & Dongel

14 dinsdag apr 2009

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Het was mijn enige voorwaarde toen mijn lief verliefd werd op onze stacaravan. Ik wilde Internet, ik wilde kunnen mailen en contacten onderhouden met de buitenwereld als ik diep in het bos eenzaam zat te zijn.
Dus kwam 2 jaar geleden de Dongel ons huisje binnen. Het zou volgens KPN DE oplossing zijn om overal, waar je maar wilde, supersnel te kunnen internetten.

Vanaf dag 1 waren de Dongel en ik geen vrienden. Het beloofde, supersnelle Internet bracht mij vaak tot razernij, het downloaden van een simpele mail van 14 kb kostte een kwartier, de ontvangst was superslecht, traag en de Dongel stoorde iedere Tv-ontvangst of telefoongesprek wat maar in de buurt was.
Het zou aan de zendmasten liggen, die waren in het gebied van onze caravan niet genoeg aanwezig……maar waarom deed mijn KPN-GSM het dan wel prima?? Waarom lopen er mensen in de ruimte en kan ik in Ermelo niet internetten via de Dongel??

Ik nam mijn Notebook niet meer mee, ik had het helemaal gehad met de Dongel. Bij iedere Tv-commercial lachte ik smalend…. Ik kocht een nieuw Notebook, Windows 7 en mijn lief kwam thuis met de nieuwe Dongel, als USB-stick. Volgens de reclame installeert de Dongel zich vanzelf, binnen 2 klikken én 10 minuten ben je online. Keep on dreaming….KPN.

Mijn Dongel deed niets, nada, nothing, niente toen ik hem erin stak. Onderzoek op Internet wees uit, dat ik niet de enige was met dit probleem, dat de Dongel moeite heeft met Windows 7. Dus het bellen naar de klantenservice begon. Ik ben een week bezig geweest, bellen met de servicelijn, speciale downloads via de KPN-site en vanmorgen, Eureka, bij mijn aller-, állerlaatste poging, zag mijn Dongel toch het licht. Met hartkloppingen zag ik, dat de Dongel verbinding ging maken en dat het lukte…. en ik?? ik slaakte een diepe zucht, maar ik denk dat tussen mij, mezelf en de Dongel nog heel wat gepraat moet worden voor onze relatie goed is

Johanna ( Yogy) 1949-2005

11 maandag jul 2005

Posted by in Borstkanker

≈ Een reactie plaatsen

Ik leerde Yogy in 2001 kennen, toen ze zich aansloot bij de mailgroep van vrouwen met borstkanker. In hetzelfde jaar hadden we een ontmoeting bij een lotgenote thuis, waar we elkaar voor het eerst “in real life” ontmoetten.
Yogy heeft die middag laten zien, hoe ze bezig was met het verwerken van de kanker
Ze had een douchegordijn met vakjes ( een idee van haar dochter) en wilde op die manier haar verwerkingsproces vorm geven.
Het werd een indrukwekkend kunstwerk, wat uiteindelijk in 2003 werd geëxposeerd in de Oude Kerk te Amsterdam. Het bijzondere vond ik, dat er ook stukjes van mijn mailtjes waren gebruikt

De mailgroep was een fijne groep, er werd over van alles gemaild, serieus, verdrietig, met een lach, soms alleen maar onzin en flauwekul, maar vooral eerlijk en intens
Het was gewoon heerlijk om op deze manier met lotgenootjes contact te hebben.
Het was de warme deken die we allemaal zo nodig hadden.
Vaak hoorde ik: hoe kan je nou een band met iemand hebben via Internet? Geloof mij: dat kan, dat bestaat, en dat gaat heel diep….heel intens.

De tweede keer dat ik Yogy ontmoette was tijdens een wandeling met lotgenootjes op de Floriade in 2002.
En weer was dat zo’n dag om voor altijd te herinneren, ondanks alle verdriet, moelijkheden en zorgen. Want die dag had Jentje slecht nieuws voor ons en dat had een grote impact op ons. Die dag herinner ik mij als mooi, warm, intense gesprekken met sterke vrouwen.

Toen kwam de tentoonstelling “Kanker in Beeld” in Amsterdam, waar we met een grote groep vrouwen van de mailgroep naar toe gingen, er kwamen zelfs vrouwen uit België om deze tentoonstelling te kunnen zien
De tentoonstelling was indrukwekkend, het kunstwerk van Yogy was heel bijzonder en maakte veel indruk op ons.

Ondertussen gingen de mailtjes door, Yogy vertelde over  haar wandelingen langs de uiterwaarden,stuurde mailtjes met foto’s, mailtjes met gedichten….vertelde over de logeerpartij van haar kleinzoon , waar ze zo van genoot.
En dan de veteranendag, waar ze altijd fotografeerde: natuurlijk stond onze Yogy achter Prins Bernhard en zat ze voor Erica Terpstra in de kerk……………..ach, wat was ze hier trots op en wat deed ze dit met veel plezier en liefde……

In december van 2003 kwam Yogy met het verschrikkelijke bericht dat ze uitzaaiingen had op het longvlies. Ik ontmoette haar in het AvL, waar ze naar toe was gegaan voor een second opinie. Nu begreep ze waarom ze zich zo rot voelde , ze dacht dat het kwam van alle energie die ze stak in haar werk, maar het bleken liters vocht achter haar longen te zijn.
Yogy bleef mailen op de voor haar zo bekende manier, krachtig, positief, vol goede hoop voor de toekomst…….

Ze lag voor lange tijd heel ziek in de Gelderse Vallei, ze trouwde met haar lief, wat haar heel gelukkig heeft gemaakt.
Toen ze weer wat opgekrabbeld was, kwam de sterke Yogy weer te voorschijn:
Ze exposeerde haar prachtige Aquarellen, en daar gingen we natuurlijk ook weer naartoe.
En daar zag ik voor het eerst een Yogy die moe was, die ziek was, die zich staande hield maar het heel zwaar had.
Maar ondanks haar ziekte bleef ze vooral in anderen geïnteresseerd en kon zich boos maken om onrecht en op haar eigen manier loste ze dit op. Geen confrontatie ging ze uit de weg

En een half jaar later, toen we elkaar in Amersfoort ontmoetten op de clubmeeting, maakte ze grapjes over haar dikke buik, over de pannenkoek die ze had gegeten, maar we wisten allebei wel beter………..de kanker ging onverstoord verder in haar lijf……ondanks al haar pogingen om het met medicijnen te bestrijden, ondanks alle chemo
Ik heb Yogy daarna nog 3 keer bezocht in het ziekenhuis, waar we bijzondere gesprekken hebben gevoerd. En nu is ze overleden, op 10 juli om half 8 in de morgen.

Gemeimer

Ik koester het kruid langs de weg
wegdromend, de bloemen strelend die
zachtjes wiegend op de wind
met hun lange stelen
reiken naar naar de zon.

De geuren zijn intens
de kleuren fel en fleurig
insekten, bijen en vlinders
nemen een duik en doen zich tegoed
aan de heerlijke nektar.

De wereld draait door
seizoenen wisselen en telkens
gebeuren er prachtige dingen
ontpoppen de vlinders, komen eitjes uit
bijna allemaal zichtbaar.

In mijn lichaam gebeurt hetzelfde
maar met een ander doel
ziekmakend, aandacht trekkend
misschien in prachtige kleuren
fel en fleurig

maar de vlinders zitten in mijn maag
niet vrij, maar gebonden door spanning
de bloemen zijn tumoren
niet te zien voor het menselijk oog.

Met lange armen reik ik naar de zon
ik wieg zachtjes heen en weer
kijk niet naar de zon maar huil.
Als al dat verdriet om kanker
zich weer van mij heeft losgemaakt
loop ik over de dijk

langs de weg en koester het kruid
geniet van de bloemen, insekten en geuren
laat de warmte van de zon
binnenkomen zodat mijn lichaam en geest
opgeladen worden voor nog zo’n heerlijke dag

(Yogy 21-06-2004)

Platte Pneu

14 dinsdag jun 2005

Posted by in ALLERLEI

≈ Een reactie plaatsen

We hadden het nog zo gevraagd, toen we onze spiksplinternieuwe caravan kochten….
“Hebben we echt geen reservewiel nodig????”
“Nee hoor, er zit een handig pompje bij dus als de band lek gaat…even volspuiten die hap” en in no-time rijden we dan weer verder
Het is de eerste keer dat we een caravan kopen en voor de lieve, overijverige verkoopster zijn wij haar eerste klanten….ze werkt er net een week…(en weet blijkbaar net zo weinig van een caravan als wij )

We bellen eens wat rond bij de meer ervaren Sleurhut-slepers en niemand, echt niemand heeft ooit een lekke band gehad….dus dat geloven wij graag.
Het gaat ons niet om de centen, een nieuwe caravan kost al genoeg, zoals elke “hobby” wel geld kost.
Het gaat ons om het gewicht. We hebben geen idee hoeveel of hoe weinig we in de caravan kunnen meenemen en zo’n wiel, dat weegt nogal wat…

Dus daar gaan we, richting het zonnige zuiden, voor het eerst met zo’n joekel achter de auto en een “handig-pompje-voor-noodgevallen” in de caravan.
Spannend, dat is het zeker.
De eerste dag komen we tot Villey-le-Sec en we willen net met ons eerste glas wijn toosten op een fijne kampeervakantie tot een mobieltje gaat….
Het nieuws is niet goed, we moeten hals over kop terug naar Nederland , naar het AMC, waar onze vriend een zware hartoperatie heeft ondergaan.
In ons koeterwaalse Frans leggen we dit uit aan de Campingbeheerders en we mogen de caravan gratis laten staan.
Na 5 dagen AMC-logies-zonder-ontbijt komen we weer terug op de camping. Na een herkansing met de wijn en een lekker dineetje gaan we de volgende ochtend vol goede moed weer op pad. Onze vakantie kan (wat ons betreft) nu beginnen!!

Na nog geen 100 km, op de ringweg van Lyon, in de spits…….een knal, rook, slingerende sleurhut , verlies van controle…….”wat gebeurt er??”
We rijden gelukkig in de rechterbaan en kunnen de caravan op de vluchtstrook krijgen. En wat is die vluchtstrook dan smal, het vrachtverkeer dendert rakelings langs de caravan.
We kijken eens naar de klapband en denken aan de memorabele woorden van de verkoopster…..en aan het handige pompje……
Maar hier kunnen we niet tegenop pompen al doen we nog zo ons best.

Strompelend door de berm (waarom ligt hier geen rij tegels? Het is een wonder dat ik mijn nek niet breek ) bereik ik de praatpaal en kan niets anders bedenken, dan dat we een platte pneu hebben en een sleepauto kunnen gebruiken. Mijn schoolfrans blijkt niet bijster vloeiend, het razende verkeer maakt een gesprek bijna onmogelijk maar gelukkig begrijpt de praatpaal me en na een bang uur zien we de sleep aan komen rijden.

De sleepauto-meneer kijkt hoofdschuddend van de caravan naar de band en dan naar de sleepauto…olalalalalala……….we zijn zo blij met de grote caravan maar om die op de trailer te krijgen: wat is dat een enorme klus. Maar dankzij hun enorme inzet lukt het de mannen.
En daar rijden we, op de ringweg van Lyon, achter onze eigen caravan op weg naar de garage in Dardille

Die avond in het hotel moet ik huilen als ik mijn moeder bel…we zijn een week onderweg….heel wat euri’s armer en we hebben pas 1 nacht in de caravan geslapen.
De volgende ochtend staat de caravan klaar, en de verdere vakantie is geweldig geweest.
Maar je raadt vast wat er sindsdien in de disselbak zit???

Modepolitie

30 vrijdag apr 2004

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Er zijn van die avonden dat ik me suf verveel en maar wat rondzap op de TV. Ik belandde in het programma : de Modepolitie. Hikkend van de lach, tranen in de ogen, verbijstering, alle emoties kwamen langs in dit half uurtje zendtijd van 2 zichzelf overschattende dames.

Stel: ik loop ergensgezellig op een beurs, ik ben een dagje uit, ik voel me prima, lekker, zelfverzekerd, loopschoenen aan, gelukkig, blij, vol goede zin en opeens komen er 2 meiden aan, ( die denken dat ze leuk, intelligent, knap en goed gekleed
zijn) gevolgd door een cameraploeg en die meiden gaan jou vertellen dat wat jij
draagt: ECHT NIET KAN!!!!

Te saai, te oud, te groot, te klein, te dit, te dat………..en het commentaar laat ik over meheen komen en ik knik ijverig mee………..ja, eigenlijk zie ik er niet
uit….en MIJN HAAR, dat kan toch niet……en ik ben te dik, veel te dik en mijn schoenen…….hoe haal ik het in mijn hoofd om daarop te lopen…..

Er wordt een afspraak gemaakt: De dames komen op korte termijn bij mij thuis en gaan mijn restylen in mijn eigen hippe, verborgen, spontane, grappige, gelukkige dikke IK. Totaal depressief loop ik ontgoocheld verder, iedereen kijkt vast naar mij, want ik zie er niet uit…..ik ben een wandelende vale grijze dikke muis…..De lol is eraf, ik ga naar huis

De dames komen bij mij thuis, stormen dóór, richting slaapkamer en trekken mijn kast open. Mijn lievelingstrui, het mooie pakje voor de bruiloft, mijn spijkerbroek, mijn wintertruien, mijn T-shirts, alles wordt uit de kast getrokken, er wordt hard om gelachen en natuurlijk is het niets: oud, vaal, uit de mode, te groot, te klein……………..ja, de dames Modepolitie weten waar ze het over hebben.
Mijn kast is een drama, maar dat gaat veranderen want de dames, die weten het
wel!!!

Tussen de televisiebeelden door komen vriend(inn)en, collega’s, partner en familie in beeld en aan het woord. Ze vertellen dat je zo spontaan bent, lief, vrolijk, goed gekleed, grappig, aardig, gezellig enz enz bent….je bent een prima collega, harde werker, enz enz……..niets mis mee:
je krijgt het beeld van een gelukkig, sociaal, lief mens

En dan is daar DE DAG………ik krijg nieuwe kleren aan maar eerst……..hangen daar al mijn oude, vertrouwde, lekker zittende kleren aan een rek en nogmaals wordt er hartelijk om gelachen…….trek nog eens aan….laat de modepolitie nog eens
zien hoe slecht je smaak is……Als ik in mijn eigen kloffie uit de kleedkamer komt, wordt er natuurlijk nog eens gezegd, dat dit erniet uit ziet.

De modepolitie zegt dat ik veel te veel laagjes draag, vraagt of ik me soms schaam voor het feit dat ik dik (sorrie flink ) ben. “Nee hoor, daar schaam ik
me niet echt voor………” “Nou dat komt mooi uit……dan kunnen we nu laten zien wat we voor jou hebben uitgekozen”

*******

Outfit 1: een lila stelletje ( wat uit mijn eigen oude vertrouwde kast komt en wat best leuk staat) wordt opgeleukt: een worstvormig topje wordt om mij heen gerold en daarover een knalroze wikkeltop……Ik kom uit de paskamer en kijk doodongelukkig naar mijn nieuwe ik. Ik zie er in de wikkeltop uit als een rolmops, het trekt, plooit en benadrukt mijn breedte extra goed. Het worstvormige topje komt onder het rolmopsenwikkeltruitje uit en accentueert nadrukkelijk de toch al te brede heupen.

“en, wat vind je ervan” kirt de modepolitie…..”uh nou, niet mijn keuze, niet echt….” Modeagente Patty begint zenuwachtig te lachen en roept dat dit toch echt je van het is…. Ondertussen zie ik dat Modeagent 2, ene Nada, een veel te kleine BH aanheeft, waardoor de vetrolletjes op haar rug aan alle kanten eruit piepen. Ook lijkt ze wel extra tietjes te hebben  (Zeker nog nooit gehoord dat goede mode begint bij goede lingerie..) Ik kijk in de spiegel en voel me doodongelukkig…

Outfit 2: een bloemetjesjas ( wie zegt dat dat ouderwets is….Ik trek het aan op een zwarte broek, de ceintuur wordt lekker strak door de modepolitie onder mijn
borst vastgeknoopt, zodat mijn voormalige taille leuk wordt geaccentueerd, mijn
heupen vertonen nu ongekende rondingen en ik lijk 10-tallen centimeters korterIk vraag me af waar ik in godsnaam ben beland, want ik zie er nu helemaal niet meer uit, vertwijfeld staar ik naar mijn evenbeeld, kon ik maar in de grond zakken……..had ik deze meiden maar nooit ontmoet………ondertussen weet de modepolitie niet hoe ze zichzelf moeten prijzen met hun voortreffelijk keuze…..

Outfit 3: een schotse rok met daarop een leuke met smokwerk opgeleukte zwarte bloes, die door het bloezende smokwerk de borst extra breed maakt. De zwarte laarzen maken dat ik in 3 horizontale vlakken ben ingedeeld………ik wou dat ik thuis zat…….en begin nog net niet te huilen

Outfit 4: Ja hoor, weer bloemetjes, een gebloemd pak, zwart, glanzend……satijnachtig……..heeee dat pak ken ik…het is de pyjama van mijn moeder………..In de pyjama kom ik uit de kleedkamer, ik zie er nu echt niet uit. Het blijkt geen pyjama te zijn maar een net pak…..wie is er hier nu gek geworden………..??????

Ik kan zo toch niet naar huis……ik vind het 10x niks, Agente Patty hinnikt nog even nerveus………..Agente Nada benadrukt het bolgeföhnde kapsel en ik ben klaar,
godzijdank,  al kan ik de eerste jaren niet meer over straat, laat staan naar mijn werk..

En mag ik nu mijn eigen kleren terug!!!!!!!!!!!!!!

Borstkanker: deel 4: Opkrabbelen

28 maandag jan 2002

Posted by in Borstkanker, Het gevecht tegen kanker

≈ 1 reactie

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , ,

* Mei ’99

Op mijn werk krijgen we een nieuwe bedrijfsleider en binnen een paar maanden slaat de sfeer om in het bedrijf.
Mensen raken gefrustreerd en niemand heeft meer plezier in zijn werk. Ik heb een flinke aanvaring met deze man.
Hij probeert zijn verantwoordelijkheden te ontlopen en schuift foute beslissingen in andermans schoenen.
Ik kan niet tegen zoveel onrecht, woest word ik, de lol is er voor mij af en steeds meer collega’s vragen overplaatsing aan.
Met steeds meer tegenzin ga ik naar mijn werk. Ik denk dat ik vast zit. Ik kan nergens anders naar toe. Wie wil deze kneus tenslotte nog hebben?

IJverige ambtenaren binnen het UWV hebben het beste met mij voor.
Er is een afspraak met mijn werkgever gemaakt.
De WAO wordt naar zijn rekening overgemaakt, hij vult dit bedrag aan met mijn loon en stort dit op mijn bank. Simpel toch? Een kind kan de was doen.
Maar ik schat ambtenaren te hoog in. Er wordt door de bedrijfsvereniging iets verkeerd in de computer ingevoerd. Er wordt op mijn rekening dubbel uitbetaald. Ik word slapende rijk! Bellen, faxen, aangetekende brieven, niets helpt.
De overheidsdienaren hebben geen tijd om antwoord te geven, ze zijn te druk bezig met geld over te maken.
Keurig stort ik alles terug. Tot er iemand wakker wordt bij de bedrijfsvereniging.
Ik ben een oplichtster, ik krijg te veel geld en daarvoor krijg ik straf.

Ik moet het teveel betaalde loon per direct terug betalen, inclusief alle premies en inclusief een boete.
Ik stuur bewijzen op, dat het geld allang op hun rekening staat, maar de administratie geeft niet thuis.
Er ontstaat een eenzijdige correspondentie. Ik word boos, want ik sta in mijn recht. Ik heb alles terugbetaald. Het is hun fout en die hoef ik niet te herstellen.
Ik klim hogerop, naar de top van dit onneembare bolwerk. Ik stuur brieven naar de Raad van Bestuur, artsen en arbeidsdeskundigen. Ik dreig met de Nationale Ombudsman.
Het werkt. Ik krijg ( bij hoge uitzondering) thuis bezoek van de Arbeidsdeskundige.
Als hij mijn correspondentie en bewijsstukken inziet, zegt hij dat ik volledig in mijn recht sta.
Geen twijfel over mogelijk.

De fout bij ligt bij hen. Binnen een week zal hij alle problemen regelen en oplossen.
En ik, goedgelovig muts, trap er met open ogen in.
Na 1 maand ga ik maar eens bellen, want ik hoor maar niets. Ik geloof mijn oren niet!
Het bezoek bij mij thuis was zijn laatst verrichte arbeid voor de bedrijfsvereniging. Lekker een dagje het land in. Hij is vertrokken en er zijn geen notities van ons gesprek achtergelaten.
Ik ben terug bij af.
Ik ben er klaar mee. Ik stap naar de klachtencommissie.

* December ‘99

De klachtencommissie blijkt uit 1 persoon te bestaan.
Hij hoort mijn verhaal aan. Dan komt de uitleg.
Verbijsterd zitten mijn man en ik tegenover hem.

Zijn conclusie is schokkend:
Ik ben dom. Ik had nooit moeten gaan werken. Mijn salaris, aangevuld met WAO blijkt veel te ingewikkeld voor de ambtenaren. Ik kan beter gewoon thuis blijven, dan krijg ik een volledige WAO en komen er ook geen problemen. Waarom moet ik zo nodig werken?

Nu gaat er van alles mis.
Het is mijn schuld! Ik wil werken, en dat mag niet, dat kan niet.
Ik maak ambtenaren overspannen. Foei!!!

Het gevecht met de Bedrijfsvereniging kost mij veel energie, te veel energie, die ik eigenlijk niet heb en ik word er intens moe van.
Ik leg dat uit aan de meneer van de klachtencommissie, maar die kijkt mij niet-begrijpend aan:
“U gaat mij toch niet vertellen dat u hier wakker van ligt?”

Hiermee is het gesprek beëindigd. Ik zeg hem dat ik met spanning naar zijn uitspraak uitkijk, maar dat ik er weinig vertrouwen in heb. De uitspraak is er snel en tot onze grote verrassing in ons voordeel. Ik heb me keurig aan de regels gehouden, mij treft geen blaam en er volgt een excuusbrief.

* Januari 2000

In de nacht van de eeuwwisseling krijg ik een flinke vaginale bloeding, totaal onverwacht.
Ik word bij het AvL in een propvol operatieschema gezet en er volgt een kijkoperatie,
De arts vermoedt dat onder invloed van de anti-oestrogenen mijn baarmoederweefsel is gaan veranderen. Het ziet er niet goed uit en de gynaecologe zal mijn baarmoeder en eierstokken verwijderen.

Vóór de operatie moet ik me melden bij de bedrijfsarts.
Deze man vindt het nodig mij te vertellen, dat ik nu toch wel erg veel ga mankeren. Botscan, echo, maag – en darmonderzoek, bloedtest, mammografie en een longfoto, ze onderzoeken maar wat af in het van Leeuwenhoek.
En als klap op de vuurpijl nu ook nog mijn baarmoeder eruit, is dat allemaal wel nodig? Hij zegt dat ik veel geld kost op deze manier.
Hij adviseert mij om ontslag te nemen. Hij verwacht mij over 6 weken terug en wil dan weten, wat ik ga doen.

Ik voel me een stout kind, ik doe iets fout en ik verdien straf.
De dokter is boos op mij! Ik kost te veel. Zou die man soms uit eigen zak mijn loon en onderzoeken betalen? Loopt hij nu een bonus mis? Wat verwacht hij van mij? Moet ik, om ziektekosten te drukken zelfmoord gaan plegen, stoppen met de behandeling, euthanasie gaan regelen of excuus aanbieden voor de kanker?

Eerst ben ik totaal uit het lood geslagen, gekwetst, maar als ik thuis ben word ik boos.
Ik stap in de auto en rij naar mijn bedrijfsleider. Ik vertel wat er is voorgevallen en dat ik er genoeg van heb.
De verwijten van de UVW klachtencommissie-meneer galmen nog in mijn hoofd. Drie jaar heb ik mijn best gedaan om proberen weer te gaan werken.

Nu ga ik me nog een misdadiger, een profiteur voelen ook!
Het heeft me teveel energie gekost. Ik wil me niet laten piepelen door een kortzichtige, arrogante bedrijfsarts.
Ik doe wat de bedrijfsvereniging van me verwacht! Ik neem met onmiddellijke ingang ontslag en ga “genieten” van een WAO-uitkering.

Deze beslissing is de juiste. Er komt minder spanning in mijn leven. Ik hoef geen verantwoording meer af te leggen. Nu kan ik zelf bepalen hoe ik mijn dag indeel.
Stapels boeken lees ik weg, kranten worden gespeld. Ik vul een puzzel in, stuur deze op en vergeet het weer.

Er belt een notaris. Ik kan de man niet volgen. Over welke prijs heeft hij het?

* Mei 2000

Onder het genot van een borrel en een hapje, wordt ons een flinke reischeque overhandigd.
Wij sieren de voorpagina van de plaatselijke krant, met de grootste grijns op ons gezicht die we kunnen produceren.
De operatie stel ik 2 weken uit. Eerst op vakantie naar het 5-sterren paradijs Taormina op het wonderschone Sicilië.
Het worden fantastische weken. De spanning voor de operatie laat ik even voor wat het is.
De vulkaan Etna doet haar uiterste best, om ons de mooiste weken te laten beleven. Sinds jaren kreunt en rookt deze heetgebakerde dame volop en als we op de berg zelf zijn toont zij ons haar innerlijk. De lava stroomt eruit. Met verse lavabrokken in de koffer gaan we weer richting Holland

* November 2000

Zitten, liggen, staan, alles doet zeer.
Een snijdende rugpijn beheerst al 3 weken mijn leven. Een stemmetje in mijn hoofd zegt dat het foute boel is. Ik ga naar de huisarts. Hij constateert spit. Met spierverslappers in mijn tas ga ik naar huis. Maar de pijn houdt aan. Het stemmetje blijft roepen dat het niet goed zit. Ik besluit naar hem te luisteren en ga naar het ziekenhuis.
Mijn chirurg is bezorgd en vraagt direct een botscan aan
Voor de uitslag hoef ik niet naar het ziekenhuis. De dokter zal mij om 12.30 bellen.

12.15: Ik zit naast de telefoon. Misschien belt hij wat eerder.
12.30: Gespannen kijk ik steeds naar de telefoon.
12.40: Even controleren of de telefoon het wel doet.
12.55: Zou hij mij vergeten zijn ?
13.05: Er is vast spoedoverleg, ik ben opgegeven, ze kunnen niets meer voor me doen.
13.10: Mijn nagels heb ik allemaal afgebeten.
13.15: De telefoon rinkelt en de stem aan de andere kant zegt, dat alles goed is en wenst me een prettige dag. In tranen hang ik op.

Hoera, ik heb spit!

* Februari 2001

Leven wordt weer leuk.
De vermoeidheid is nog duidelijk aanwezig, maar ik weet er goed mee om te gaan. Ik leer te leven met de beperkingen. Ik durf ‘nee ‘te zeggen.
Onderzoeken en uitslagen, het blijft spannend en moeilijk.
Ik moet mijn lichaam weer leren vertrouwen, en dat heeft tijd nodig. Ik kan nog niet zeggen:”Ik heb kanker gehad”, nog niet.

We zijn bij tante Maggie in Liverpool. Ze is ernstig ziek, en we willen haar nog een keer vasthouden, afscheid nemen.
Ik hou van haar en kom er graag. We zijn emotioneel, Maggie en ik. We beseffen allebei dat we in dit leven elkaar voor het laatst zien.
Ik krijg een omhelzing, die zo stevig is, zoals alleen zij dat kan. We huilen.
Ze fluistert in mijn oor.

“Count your blessings, love”

Lieve, lieve Maggy, Ik tel ze………love you….