Eerlijk gezegd was ik heel verbaasd dat er op Vancouver Island kolibri’s zijn. Dit ukkie van bijna 8 cm vliegt in het najaar “even” nar Mexico om in het voorjaar weer terug te komen. Ze leven zelfs in Alaska.
Er leven 2 soorten in deze regio en ik dacht dat ik 1 soort op de foto had. Maar soms ben je rijker als je denkt…ik zie -nu ik aan de foto’s bezig ben- dat ik ze alletwee op de foto heb gezet in de prachtige volkstuinen van de Inheemse bevolking. Wat een mooi kado!!
In de regenwouden van Britsh Columbia, aan de westkust, leven “sea wolves”. Het is een genetische afstamming van de grijze wolf. Waarom zijn ze zo bijzonder? Ze eten geen hertjes of zo, maar zalm, krab, mosselen, zeehond, zeeotter en zee-egels. Eigenlijk eten ze alles wat ze aan de kust in het water kunnen vinden. Ook een karkas van een walvis staat op het menu. Ze hebben zich aangepast aan de zee
Het zijn fantastische zwemmers, ze trekken tussen de eilanden door, waar een sterke stroming staat. Voor 15 kilometer draaien ze hun poot niet om.
Voor de Inheemse bevolking is deze wolf heilig maar helaas, niet beschermd. Ze worden nog steeds gedood door Trofeejagers, de meest verachterlijk mens in mijn ogen.
In dit enorme gebied leven ongeveer 350 zeewolven, wat een geluk dat wij 3 van deze prachtige beesten mochten zien!!
Als grapje vraag ik of Thomas niet even een bultrug kan regelen die uit het water springt. Maar dat zie je weinig, hij geeft geen hoop hierop.
Na een heerlijke lunch varen we verder. Opeens zien we heel ver weg een bultrug uit het water springen en nog een keer en nog een keer.
Vol gas gaan we er op af en we krijgen een fantastische show. Vinnen die op het water slaan, sprongen die een enorme klap later horen als de bultrug op het water valt. Het geluid is ongelooflijk en wat een spektakel zien we voor onze ogen.
Thomas had dit zo nog nooit gezien, hij zegt dat ze meestal stoppen als ie in de buurt komt maar deze jongen blijft springen.
Het ontroert me enorm, zo’n enorm beest die dit doet. Het is niet te bevatten.
We zijn er stil van.. ( let op: Kirsten en Elly zijn STIL)
Vorig jaar ging een lang gekoesterde wens in vervulling….een reis naar Vancouver Island. En dan niet 2 of 3 dagen, maar 2 volle weken om dit eiland te verkennen. Wat was het een fantastische beleving en Kirsten en ik zijn zo verwend met al het wild wat we hebben gezien.
De dag waar alles gebeurde was dag 5. We hadden een dagtour geboekt om Grizzly’s te spotten en wat een dag werd het. Eerst een moeder met 1 jong, toen een moeder met 2 jongen die ook nog heerlijk gingen zwemmen. Daarna een zwarte beer met jong en natuurlijk kwamen ook de Orca’s even kijken, wel ja, wat een bizarre tocht was dit. Mijn grijns kon echt niet groter….
Toen we bij onze off-grid Lodge zaten bij te komen hoorde Kirsten geritsel in de bosjes. En daar kwam een beer doodgemoedereerd aanlopen, voor ons langs en op een metertje of 10 ging ie lekker zitten smikkelen van de besjes. Was dit zijn voorgerecht en zag ie ons als het hoofdgerecht: een heerlijke vette hap??
wat een bizar gevoel, deze enorme beer vlak bij je. Het was echt een geweldige ervaring om dit mee te maken. En het hertje?? die heeft de dag ook weer overleefd. Wat een fantastisch eiland is het.
In februari was ik voor de 2e keer op deze prachtige begraafplaats, die in de lagune van Venetië ligt.
Ik kan uren dwalen op deze plek, waar zoveel geschiedenis ligt. Fotograferen is er officieel verboden maar het wordt oogluikend toegestaan. Blijf respectvol, dat is het meest belangrijke. Hieronder een serie die ik heb gemaakt.
De term Big 5 komt van jagers, omdat dit de moeilijkste, gevaarlijkste en wilde dieren zijn om te doden. De naam wijst dus niet naar de grootte van de dieren.
Olifanten, buffels en neushoorns gaan in de aanval als er op ze wordt gejaagd en gaan juist achter de jagers aan. De leeuw en het luipaard zijn gevaarlijk voor de mens omdat ze graag vlees eten.
Ik heb ook op ze geschoten, maar dan digitaal. Maar hier is dus mijn Big 5!
Met het luipaard op de foto is de Big Five compleet. Maar laat ik bij het begin beginnen…
Hoera! Uitslaapdag! De wekker gaat pas om 5.15. We mogen zelf de lunchbox vullen. Fijn om zelf te kunnen kiezen wat je wilt . Vandaag gaan we gaan op zoek naar de laatste van de Big 5. Het luipaard ontbreekt nog op het lijstje. Dat wordt dus goed kijken naar boven en turen in bomen.
Na een heerlijk ontbijt ( smeerkaas op toast yes) vertrekken we . Na nog geen 5 minuten spotten we een groep van een leeuw of 10 op nog geen 4 meter afstand van de auto. Likkebaardend kijken ze ons aan als Erwin uit de auto hangt. Zo dicht zitten ze dus bij onze lodge.
Het gevaar wordt weer eens zichtbaar en ik ben blij met de krijgers die ons ophalen al heb ik wel mijn bedenkingen. Als een leeuw komt, moet de krijger zijn lamp neerleggen en zijn pijl en boog pakken. Tegen die tijd ben ik al half opgegeten…
Lekke band bij de leeuwen ! Á la Drs P. willen we wel iemand offeren en ik knijp hem. Als gemenopauseerde-bijna-pensionaris vrees ik het ergste. Gelukkig is de entree van het park dichtbij en wordt er daar snel gewisseld. Bij de entree scoren we bussen pringles. Na een week honingdrop is dit wel een welkome afwisseling
Dan gaan we op luipaardjacht en rond 12 uur is het Bingo. De Big Five is compleet!!! We volgen er 1 en dat is fantastisch. Wat een mooi beest en hoe hij in de boom hangt te slapen is geweldig. Nadat wij de plaatjes hebben geschoten worden de andere gidsen op de hoogte gesteld van de locatie van de luipaard, tenslotte gun je iedereen dezelfde kans om dit prachtige dier te zien. Van alle kanten zie je stofwolken omhoog komen, de andere auto’s komen eraan!
Ik spot een serval, al wist ik dat toen nog niet. Ik riep Kat… Apetrots ben ik, dat ik ook “iets” heb gespot. De Serval zie je weinig dus dat is leuk, het zal ook de enige serval zijn die we te zien krijgen tijdens deze reis
Het landschap is ook prachtig, en ik probeer al hotsend en klotsend in de auto ook hier plaatjes van te schieten.
Hoewel Kenia en Tanzania echte koffielanden zijn, is het scoren van een kop koffie onderweg iets wat maar moeilijk lukt. Ik doe mijn best maar ik krijg maar heel weinig een bakkie troost te pakken. Maar als ik slaag, dan ben ik heel gelukkig..
We komen onderweg natuurlijk ook nog veel andere dieren tegen, ik fotografeer mijn eerste dikdik en secretarisvogel. Maar ja, soms weet je ook echt niet meer of je deze dieren al hebt, dus ik klik maar een eind weg. Het voordeel van digitale fotografie. Een fotootje of 100 meer of minder maakt niet veel uit.
We willen naar de lodge en racen als een groep Chinezen in Europa door de Serengeti. Maar opeens is het ho…motorpech bij de anderen. We staan stil . Maar de chauffeurs draaien nergens hun hand voor om en kunnen echt alles fixen. In de landcruiser liggen we ondertussen slap van het lachen. Heerlijk om zoveel lol te hebben met elkaar.