28 dinsdag dec 2010
Posted in Gedichten
Sub Finem (aan het einde)
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan
Marie Vasalis
28 dinsdag dec 2010
Posted in Borstkanker
Het zal rond 1998 zijn geweest dat ik me aansloot bij een mailgroep van SDK. Ik was op zoek naar lotgenoten van mijn leeftijd, omdat ik vol angsten, vragen en dilemma’s zat na de diagnose borstkanker. Internet had zijn intrede gedaan in ons huis en er ging een wereld voor mij open.
Het was een warm bad waar ik in terecht kwam. De herkenning, de erkenning en het delen van je verhaal was wat ik zo hard nodig had in die onzekere tijd en hier kon ik alles kwijt wat mij zo bezig hield.
Bijzondere vrouwen leerde ik daar kennen, o.a. Stans , onze “moederator” , Yogy, en Jentje, vrouwen die niet alleen aan de andere kant van het beeldscherm zaten, maar die tot leven kwamen in mijn huiskamer door de intense mails die wij elkaar stuurden.Niet veel later kwamen de ontmoetingen in het “echte” leven. Het waren vrouwen, die zo eigen voelde, waar ik zo veel van ging houden en waar ik zoveel van heb mogen leren.
De bijeenkomsten waren altijd zo bijzonder, het was het gevoel van herkennen, liefde, begrip, delen, luisteren….lotgenoten zijn zó belangrijk als er in je leven iets ingrijpends gebeurt.
Na enige tijd vormde 7 van ons een apart groepje, we noemden ons de boezemvriendinnen, we mailden, belden, ontmoetten elkaar en gingen ieder jaar een lang weekeind met elkaar op stap. We waren in Friesland, Gelderland, Drente en Zeeland, Den Bosch, Hoofddorp en Noordwijk aan Zee.
We hadden veel plezier en die weekeinden waren altijd zo bijzonder.
We lachten, we huilden, kibbelden en luisterden naar elkaar.
Helen hoefde na 10 jaar niet meer terug te komen op controle, ze was “genezen” volgens haar arts. Slechts een paar maanden later bleek, hoe de arts er falikant naast zat.
Terwijl zij genoot van haar schijnveiligheid, hield de draak huis in haar lijf, ongemerkt, stil en doeltreffend. Helen had uitzaaiingen in haar botten, bekken, arm, wervels en hersens. De borstkanker was ook gemuteerd van Hormoon naar niet-hormoongevoelig en dat sloot direct een aantal therapieën uit.
Haar laatste mailtje kwam eind augustus, daarna liepen de contacten via een gezamelijke vriendin. De berichten werden slechter en verdrietiger en we wisten dat het onvermijdelijke stond te gebeuren
Wij als boezemvriendinnen hadden allemaal die 10-jaren grens overschreden en we dachten dat WIJ die uitzondering waren, dat Wij de survivors waren en dat we samen oud zouden worden
Niets was minder waar, op 24 december 2010, om 8.45 overleed onze kanjer, onze lieve, onvergetelijke, dappere Helen en wij, wij zullen nooit meer compleet zijn…..
Sub Finem
En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan
Marie Vasalis
14 donderdag okt 2010
Posted in ALLERLEI
“ik word nu echt oud” zuchtte mijn lief deze week op een avond. Op zijn werk vind iedereen Benidorm Bastards en Oh Oh Cherso het einde, het toppunt van humor, dikke pret, vette lol…….
Wij vinden BB flauw, na 2 x weet je het wel, doodsaai en wat is er nu leuk aan Oh Oh….? Ik vind het het al knap dat ze het kunnen verstaan…want dat lukt ons niet….
Natuurlijk worden we oud en dat is mooi, er zijn jaren geweest dat ik bang was dat ik niét de 50 zou halen en die grens ben ik zomaar voorbij….maar Ik merk het aan mijn lijf, aan mijn denken en aan mijn kijk op dingen.
Mijn buurmeisje wordt 9 en ze vroeg of ik wilde raden wat ze voor haar partijtje ging doen met de vriendinnen. Ik weet dat een video-kijken niet meer in is, dat de Mac bijna dagelijks op het menu staat in menig gezin, dat disco-zwemmen niet meer bestaat en dat bowlen not done is. En wie doet er nu nog een spelletje??? een speurtocht??? Dat zijn toch allemaal dingen uit de vorige eeuw…
Ik had het nooit kunnen raden, want ik zou er never nooit aan hebben gedacht: De 8 en 9-jarige dames gaan naar de nagelstyliste !!! Mijn mond zakte open, héél ver open en zelfs ik was sprakeloos…
Nu is dus dus een feit: ik ben oud!
En ik wacht op de eerste kinderverjaardag waar de Plastic Chirurg met zijn botox-spuit langs komt…
10 zondag okt 2010
Posted in ALLERLEI
Tags
Sinds een paar dagen staat ie te glimmen op het aanrecht: ons Nespresso-apparaat. Het was een lange zoektocht naar wat ik graag wilde, want de Senseo mocht liever gister dan vandaag naar de vuilstort. Ik heb koffie gedronken bij kennissen met enorme koffiemachines die zonder meer heerlijke koffie produceerden, maar ook enorm veel onderhoud vergden.
Ik ben van het gemak, het moet snel en niet al te ingewikkeld zijn. Toen zoonlief belde dat hij zulke heerlijke koffie dronk uit de Nespresso, heb ik ook een machine besteld. Enig speurwerk op het WWW scheelde 75 euro in aanschafprijs. Op dit moment staat de machine in de winkel voor 249 euri’s, ik heb er € 175 voor betaald.
Dus de machine uitgepakt, en aan de slag ermee. De melkopschuimer werkt fantastisch en geeft heerlijk schuim en de koffie zelf smaakt super. Maar je moet er wel een hele studie van maken, want er zijn 16 smaken voor de Espresso, Lungo’s en Cappucini en dan zijn er nog de Decaffeinati
Dan moeten we nog kiezen: maken we een 25 ml espresso of gaan we voor de 40 ml, of wordt het toch een Lungo van 110 ml ? Maar misschien willen we liever een Latte Macchiato, Cappucino of Vanillekoffie frappé.
Ooit zei een Italiaan tegen mij: “Never, ever drink a cappucino after eleven o’clock ” dus daar moeten we ook rekening mee houden: klokkkijken als je een cappucino wilt. Al met al moeten de grijze celletjes behoorlijk aan de slag voordat we aan een bakkie zitten…
Vanochtend zaten we aan de espresso Indriya, volgens het Nespresso studieboek krachtig en kruidig, met een volle body, volle smaak en een verfijnde, kruidige toets.
Maar wij verwoordden het maar op z’n Westfries: ‘t was een lekker bakkie leut
22 woensdag sep 2010
Posted in Borstkanker
Tags
arm, borstkanker, botten, grabbelton, haves, lotjes, moderator, no-haves, schedel, uitzaaiingen
In de jaren dat ik op het WWW moderator was, heb ik veel bijzondere, lieve, stoere en dappere vrouwen met borstkanker leren kennen. De kontakten waren intensief, hecht en voor buitenstaanders soms moeilijk te begrijpen. We spraken altijd over de Haves en de No-Haves. Want wij beseften ook dat je iets wat je zelf niet onderging, heel moeilijk kon begrijpen.
Soms ging het helemaal fout met lotjes, en met fout bedoel ik verschrikkelijk fout. Ik heb veel verdriet gevoeld als een lotje de strijd met de Draak verloor, het maakte weer pijnlijk duidelijk hoe kwetsbaar we zijn in dit leven, dat je moet genieten van de dagen die je hebt.
Met een aantal vrouwen ging ik weekeinden weg, dat waren altijd geweldige dagen, door de mail en forum konden we elkaar al zó goed, dat is niet te beschrijven.
Het ging met de meiden en met mij goed, het verbaasde ons wel eens dat wij –voor zover we dat konden beoordelen- zoveel geluk hadden.
Maar toch kwamen daar opeens schrikaanjagende berichten, H kreeg 2 mnd geleden te horen dat de borstkanker zich toch na 11 jaar had uitgezaaid. W. berichtte kort daarna dat in haar long een uitzaaiingen is gezien. B. is al een jaar aan het vechten tegen de onzichtbare Draak….
Opeens steekt de kanker zich bij de vrouwen die mij al zo lang zo dierbaar zijn, de kop op. Nu ook nog A. mailde, dat deze week veel uitzaaiingen in botten, schedel en arm zijn gevonden, jaren na de diagnose- begint bij mij de angst toe te slaan. Het lijkt of het lot zich tegen ons begint te keren en dat onze namen nu ook in de grabbelton zijn gegooid met het etiket Uitzaaiingen
En het lijkt of er iedere maand door de Draak een nieuwe naam wordt getrokken….
08 dinsdag dec 2009
Posted in Borstkanker
Het zal zo rond de eeuwwisseling zijn geweest dat ik W. leerde kennen. Ik begeleidde jonge vrouwen met borstkanker, ik was 36 en zij was 28. Ik had al 2 zoons en zij had een kinderwens. Ik was zó dankbaar dat ik mijn kinderen al had, en voelde het intense verdriet van al die andere vrouwen, die nu voor een immens moeilijk dilemma stonden.
Toén vertelden de artsen je nog, dat je door de chemo en/ of hormonale therapieën in de overgang kwam en dat je geen kinderen meer kon baren. Het was de bedoeling dat je zo snel mogelijk in de overgang kwam. Dit was een onverwacht heftig extraatje van de medische wereld, voor veel meiden werd hun toekomstverwachting de grond ingeslagen. De diagnose borstkanker is al zwaar, en als dan ook nog wordt verteld dat je kinderwens niet meer vervuld kan of mag worden…….dat is verdrietig, zo intens verdrietig…….en ook zo machteloos……want je hebt geen keuze, je MOET die zware behandelmolen in, wil je overleven…
De generatie vóór ons had weinig medische behandelkeuzes, maar de technieken ontwikkelden zich snel: er werden receptoren ontdekt bij het borstkankergen en er kwamen vele soorten hormonale therapieën.
Het lijf is sterk, sterker dan de artsen hadden gedacht en sterker dan verwacht, wij waren de eerste generatie op wie al die therapieën werden losgelaten, er was nog geen vergelijkingsmateriaal.
Ik merkte al rond 2001 dat mijn lijf zich herstelde en dat de menstruatie weer op gang kwam. Dit was echter niet de bedoeling, want die hormonen, die mocht ik niet in mijn lijf hebben. Mijn baarmoeder, eierstokken, eileiders en baarmoederhals zijn verwijderd. Ik wilde ieder risico uitsluiten…en ik had het “spulletje” niet meer nodig en deze ingrijpende ingreep gaf mij veel rust.
Maar W, W was jong, had de kinderwens, werd door haar partner verlaten, vond een nieuwe man en was intens gelukkig, ze was een ware Amazone, een survivor. Er werden bij lotgenoten gezonde baby’s geboren, tegen ieders verwachting in……en dan komt de hoop, de gedachte, de twijfel, de angst, de wens….het oergevoel dat je ook mama wilt worden.
W zat op haar roze wolk, was gelukkig en werkte hard tijdens de zwangerschap. Ze werd wat vermoeider, er kwam een hoestje bij, maar ach, dat hoorde er allemaal bij….tot opeens de roze wolk begon te schudden en W er af flikkerde…
Uitzaaiingen in de lever en de long,de vitale organen…..en dat is zo ongelooflijk hard, dat is een oordeel wat je gewoon niet kan beseffen. Er wordt nu gestart met chemo, een kuur die de baby niet beschadigt ( tenminste, dat zegt, hoopt of denkt men) Maar iedereen die ooit chemo heeft gehad, herinnert zich het misselijk makend gevoel als het gif zich in al je cellen verspreidt. En je beseft, dat er een wonder moet gebeuren wil dit de baby niet schaden.
De hormonen, geproduceerd door de zwangerschap, zijn de kunstmest geweest voor de kanker, die er dankbaar gebruik van maakte………..en ik ben boos, heel boos en intens verdrietig dat dit gebeurt.
Waarom herstelt je lijf zich weer, waarom weer vruchtbaar, waarom weer die hoop geven…..???Machteloze woede voel ik in mij, omdat het zo oneerlijk is…..kanker, het is een schijnveiligheid…
31 zaterdag okt 2009
Posted in Borstkanker
Tags
Wat zijn lotjes?? Tja, daar kan ik veel over schrijven, maar in mijn geval zijn lotjes vrouwen die ik heb leren kennen door de grote gemeenschappelijke factor in ons leven: borstkanker.
Als je de diagnose kanker krijgt, je weer wat overeind probeert te krabbelen en je je weg probeert te vinden om je leven weer enigzins op de rail te krijgen, dan is dat verschrikkelijk moeilijk, bijna onmogelijk…je zoekt, je bent radeloos, je voelt je onbegrepen, je voelt je eenzaam, oneindig eenzaam en zo intens alleen met al die mensen om je heen.
Als je dan het geluk hebt om lotjes te ontmoeten, dan ben je een gelukkig mens. Lotjes zijn de warme deken, het luisterend oor, de begrijpende blik, de gedeelde gevoelens en de herkenbare emoties. Je kunt delen, maar dit delen maakt dat het méér wordt.
In 1996, toen de arts mijn vertelde dat ik borstkanker had met besmette okselklieren, een slechte prognose en zware behandelingen als toegift-pretpakket van Univé, toen stortte mijn wereld in. Internet was nog niet in onze huiskamer doorgedrongen, informatie kwam uit gedateerde boeken en folders en lotgenotencontact stond in de kinderschoenen.
Zodra Internet ons huis binnenkwam, ontdekte ik het virtuele lotgenotencontact. Er ging een wereld voor mij open, herkenning, erkenning, eindelijk was ik niet meer alleen maar deelde lief en leed met een grote groep maffe, malle, grappige, sterke, verdrietige, maar vooral dappere vrouwen.
Vrouwen die zich –letterlijk- niet willen laten kisten, vrouwen die knokken voor wat ze waard zijn, die vechten voor hun leven., vrouwen die hun kinderen, kleinkinderen, nog niet achter kunnen laten, vrouwen die nog zoveel willen, die gewoonweg willen leven….gewoon, omdat het leven zo mooi is om te leven
Uit het Internetcontact ontstonden hechte vriendschappen, die overgingen in ontmoetingen I.R.L. Altijd waren die meetings bijzonder, intens, heftig, met veel humor, wrange grappen en ontroerende verhalen. Het waren van die dagen met een gouden randje.
Vaak werd er mij gevraagd of het wel verstandig was, want…zo kon ik het nooit
achter me laten…bleef “het” in mijn leven…..het HET was de kanker, en inderdaad, ik kon dat niet achter me laten en nog minder vergeten, want het was een ingrijpend stuk van mezelf geworden, alleen al door de beperkingen, maar ook door de zichtbare littekens en de slopende vermoeidheid. Kanker zag ik in de spiegel maar ook in de ogen van mijn man, mijn kinderen,
Hoe kon ik het dan vergeten??? Wilde ik het wel vergeten??? Waarom moest ik
vergeten???
Ik leerde dat dat onbegrepen adviezen waren van de NoHaves. Want, zo zei ooit een heel wijs lotje, er zijn 2 soorten mensen, de Haves en NoHaves. En zo is het ook….
Nu ben ik veel, heel veel dankbare jaren verder, een onverwacht geschenk, want gezondheid is een kostbaar goed wat je moet koesteren. Maar dit ga je pas beseffen als je lijf je in de steek staat, daarvóór is het normaal, daarná is het een geschenk….
In die jaren heb ik heel veel vrouwen mogen kennen die op mij een onuitwisbare indruk hebben gemaakt . Ik herinner me Jentje, zo lief, zo kwetsbaar, zo dapper, de zo ongelooflijk jonge Kirsten, die zo graag wilde leven maar zo jong al moest sterven.
Yogy, met wie ik zo kon botsen, maar ook kon lachen, huilen en intens over ons leven kon mailen, die mij zo dicht bij haar liet komen in de laatste moeilijke fase van haar leven, dappere, moedige Yogy, ik mis haar nog steeds….
Tjitske, die maar zo kort bij ons was maar zoveel indruk maakte, Kiek, die
lieve Kiek, Ineke, Mary, Johanna, allemaal vrouwen die zoveel te bieden hadden en vochten voor hun leven maar de strijd tegen de draak toch verloren. Gery, mijn vriendin Gery, die vlak voor mij borstkanker kreeg en mij hoop gaf, terwijl ze zelf genadeloos onderuit werd gehaald….dat verdriet voel ik nog steeds.
en dan Trudel en Joke, tja, dit verdriet zit ook nog onder mijn huid, dat is nog vers.
Een heel mooi weekeind in Schoorl, intens lotgenotencontact, diepe gesprekken, hechte vriendschappen, verrassingsmeetings en dan opeens slaat de draak weer
onverwacht toe, is alles over…..
En dan Marjo, die nu aan haar laatste diepe slaap is begonnen om niet meer wakker te worden, het is allemaal zo oneerlijk………….ik voel me zo verdrietig en machteloos….
Het gevoel is zo dubbel, want zonder de kanker had ik deze meiden nooit leren kennen, en ze zijn zo verdomd belangrijk voor me, ik hou van ze, stuk voor stuk, we zijn zo verschillend maar ook zo gelijk en ze verrijken mijn leven…want dat is ook wat de kanker heeft gedaan, mijn leven verrijkt….en dat klinkt zo dubbel…maar voor mij voelt dat wel zo…
Ik heb diep, diep respect voor alle meiden, die mij dicht bij hun lieten komen, die mij leerden wat ik nu weet, die mij vormden tot wat ik nu ben, die mij lieten voelen dat je niet bang hoeft te zijn voor de dood, dat je het leven moet koesteren als een kostbaar bezit…
Boven is er vast een pensionnetje, gevuld met Engelen, die aan een wijntje zitten en over ons kletsen……….
14 vrijdag aug 2009
(Dit is een sprookje, dus NIET echt gebeurd….)
Er was eens een lidl-girl. Lidl-Girl heette lidl-girl omdat ze heel groot was. Lidl-girl verveelde zich heel erg. De hele dag niets doen, dat was niets voor haar. Dus ging ze solliciteren, en wat ze niet verwachtte: er was in het hele grote sprookjesland een kaboutersupermarkt waar een Heks haar wilde hebben.
Zo ging lidl-girl werken. Al gauw merkte lidl-girl dat de Heks heel lief, maar soms ook heet stout kon zijn. Zo moest ze iedere dag een kwartier eerder in het bedrijf zijn, waarna de Heks zei dat ze moest beginnen. Vaak moest ze héél lange dagen werken, soms wel 11 uur of meer, ook kreeg ze geen vrij als ze het had gevraagd.
Het werk was zwaar, lidl-girl moest heel veel tillen, waardoor ze zere handen kreeg. De dagen waren lang, lidl-girl kreeg lang niet altijd op tijd haar koffie of moest soms uitgehongerd wachten tot ze mocht eten.
Maar lidl-girl had leuke collega’s en de Heks kon ook heel lief zijn, ontdekte ze.
Maar toen, op een dag, werd alles heel anders: de Heks moest plots naar een andere winkel en toen kwam er een Lelijke-Reuze-Kol in de winkel, die nu haar baas werd. De Lelijke-Reuze-Kol was echt een heel nare Kol, ze treiterde iedereen de winkel uit. Tegen de klanten had ze een grote mond en bestellen kon ze ook al niet. Het was echt een heel domme, klierige Lelijke-Reuze-Kol.
De winkel werd steeds leger en leger en lidl-girl werd steeds verdrietiger want alle klanten werden boos op lidl-girl omdat ze niets meer bij haar konden kopen.
Lidl-girl schreef na lang aarzelen een Brandbrief naar de Opper-Opper-Rayon-Directeur en deze was heel erg blij met de brief van het meisje, tenminste, dat zei ie. Hij gaf haar zelfs een bos bloemen….maar er gebeurde niets…
De Lelijke-Reuze-Kol mocht blijven, die kon niets fout doen, wat iedereen heel raar vond, want in de kabouterwinkel was wel héél veel mis. Dus lidl-girl ging in de winkel werken, waar de Heks was heengegaan. De Heks en lidl-girl waren heel blij dat ze weer bij elkaar waren
En toen was het bijna: en ze leefden nog lang en gelukkig………
Maar dat was niet zo, ook al is dit een sprookje. Want hoewel lidl-girl het heel leuk vond in de andere winkel (ook omdat er allemaal door-de-Lelijke-Reuze-Kol weggepeste meisjes werkten): Er was daar nog een Grote-rayon-Tovenaar die zich vermomd had als een klein, lief kaboutertje-met-een-brilletje-en-krullen.
Deze Grote-rayon-Tovenaar kon zomaar iemand wegtoveren, soms naar een andere winkel, soms naar het dorp 100-jaar-terug-in-de-tijd of soms naar huis. De Grote-rayon-Tovenaar was een gevaarlijk mannetje en zijn vermomming werkte voor sommige kabouters goed, maar lidl-girl was dan wel groot, maar ze was ook heel slim en ze had hem al snel door. Dat vond de Grote-rayon-Tovenaar niet leuk.
Lidl-girl stelde op het wereldwijde-kabouter-web (wkw) aan de Kabouter-Vakbond een vraag over haar loon, ze vermoedde dat ze te weinig kreeg en ze wilde wél hebben waar ze recht op had. ( jaja, ook in sprookjes zijn er laptops en Internet )
De Grote Tovenaar las dit ( hij had gluurtrollen aan het internet-spioneren gezet want niemand mocht wat slechts zeggen van de kaboutersupermarkt) en toen kwam er rook uit zijn oren, vuur uit zijn ogen en spuug uit zijn mond. Hoe durfde lidl-girl dit te doen!!! Ze moest werken en haar mond verder houden want anders …anders…
De Grote-rayon-Tovenaar haatte kabouters die wilden waar ze –volgens de kabouter-CAO- recht op hadden.
Dus toverde hij haar weg, naar huis en ze mocht nooit,nooit meer terugkomen.Iedereen moest heel hard huilen, zo hard, dat het in Sprookjesland wel 10 dagen regende.
De Grote-rayon-Tovenaar zat heel erg te jokkebrokkenliegen tegen iedereen en zijn neus begon heel hard te groeien, zo hard, dat ie ‘m best heel hard zal stoten binnenkort.
De Opper-opperdirekteur probeerde nog om lidl-girl niet al het geld te geven wat ze hoorde te krijgen. Maar na een telefoontje van de Kabouter-vakbond betaalden ze toch maar 1600 kb ( kaboutermutsjes) uit want ze waren héél bang voor de Grote KabouterRechtbank. Zo werd lidl-girl werkeloos maar niet voor lang:
want lidl-girl werkt nu bij andere lieve mensen, die haar knuffelen en lief vinden……haar leven wordt nu een echt sprookje……… en lidl-girl denkt nog vaak aan haar oude collega’s die nog steeds voor kaboutersupermarkt werken en Lidl-girl vindt het heel verdrietig dat ze zo slecht worden behandeld.
(Elke gelijkenis met bestaande personen, bedrijven en gebeurtenissen berust geheel en al op toeval)
14 dinsdag apr 2009
Het was mijn enige voorwaarde toen mijn lief verliefd werd op onze stacaravan. Ik wilde Internet, ik wilde kunnen mailen en contacten onderhouden met de buitenwereld als ik diep in het bos eenzaam zat te zijn.
Dus kwam 2 jaar geleden de Dongel ons huisje binnen. Het zou volgens KPN DE oplossing zijn om overal, waar je maar wilde, supersnel te kunnen internetten.
Vanaf dag 1 waren de Dongel en ik geen vrienden. Het beloofde, supersnelle Internet bracht mij vaak tot razernij, het downloaden van een simpele mail van 14 kb kostte een kwartier, de ontvangst was superslecht, traag en de Dongel stoorde iedere Tv-ontvangst of telefoongesprek wat maar in de buurt was.
Het zou aan de zendmasten liggen, die waren in het gebied van onze caravan niet genoeg aanwezig……maar waarom deed mijn KPN-GSM het dan wel prima?? Waarom lopen er mensen in de ruimte en kan ik in Ermelo niet internetten via de Dongel??
Ik nam mijn Notebook niet meer mee, ik had het helemaal gehad met de Dongel. Bij iedere Tv-commercial lachte ik smalend…. Ik kocht een nieuw Notebook, Windows 7 en mijn lief kwam thuis met de nieuwe Dongel, als USB-stick. Volgens de reclame installeert de Dongel zich vanzelf, binnen 2 klikken én 10 minuten ben je online. Keep on dreaming….KPN.
Mijn Dongel deed niets, nada, nothing, niente toen ik hem erin stak. Onderzoek op Internet wees uit, dat ik niet de enige was met dit probleem, dat de Dongel moeite heeft met Windows 7. Dus het bellen naar de klantenservice begon. Ik ben een week bezig geweest, bellen met de servicelijn, speciale downloads via de KPN-site en vanmorgen, Eureka, bij mijn aller-, állerlaatste poging, zag mijn Dongel toch het licht. Met hartkloppingen zag ik, dat de Dongel verbinding ging maken en dat het lukte…. en ik?? ik slaakte een diepe zucht, maar ik denk dat tussen mij, mezelf en de Dongel nog heel wat gepraat moet worden voor onze relatie goed is
11 maandag jul 2005
Posted in Borstkanker
Ik leerde Yogy in 2001 kennen, toen ze zich aansloot bij de mailgroep van vrouwen met borstkanker. In hetzelfde jaar hadden we een ontmoeting bij een lotgenote thuis, waar we elkaar voor het eerst “in real life” ontmoetten.
Yogy heeft die middag laten zien, hoe ze bezig was met het verwerken van de kanker
Ze had een douchegordijn met vakjes ( een idee van haar dochter) en wilde op die manier haar verwerkingsproces vorm geven.
Het werd een indrukwekkend kunstwerk, wat uiteindelijk in 2003 werd geëxposeerd in de Oude Kerk te Amsterdam. Het bijzondere vond ik, dat er ook stukjes van mijn mailtjes waren gebruikt
De mailgroep was een fijne groep, er werd over van alles gemaild, serieus, verdrietig, met een lach, soms alleen maar onzin en flauwekul, maar vooral eerlijk en intens
Het was gewoon heerlijk om op deze manier met lotgenootjes contact te hebben.
Het was de warme deken die we allemaal zo nodig hadden.
Vaak hoorde ik: hoe kan je nou een band met iemand hebben via Internet? Geloof mij: dat kan, dat bestaat, en dat gaat heel diep….heel intens.
De tweede keer dat ik Yogy ontmoette was tijdens een wandeling met lotgenootjes op de Floriade in 2002.
En weer was dat zo’n dag om voor altijd te herinneren, ondanks alle verdriet, moelijkheden en zorgen. Want die dag had Jentje slecht nieuws voor ons en dat had een grote impact op ons. Die dag herinner ik mij als mooi, warm, intense gesprekken met sterke vrouwen.
Toen kwam de tentoonstelling “Kanker in Beeld” in Amsterdam, waar we met een grote groep vrouwen van de mailgroep naar toe gingen, er kwamen zelfs vrouwen uit België om deze tentoonstelling te kunnen zien
De tentoonstelling was indrukwekkend, het kunstwerk van Yogy was heel bijzonder en maakte veel indruk op ons.
Ondertussen gingen de mailtjes door, Yogy vertelde over haar wandelingen langs de uiterwaarden,stuurde mailtjes met foto’s, mailtjes met gedichten….vertelde over de logeerpartij van haar kleinzoon , waar ze zo van genoot.
En dan de veteranendag, waar ze altijd fotografeerde: natuurlijk stond onze Yogy achter Prins Bernhard en zat ze voor Erica Terpstra in de kerk……………..ach, wat was ze hier trots op en wat deed ze dit met veel plezier en liefde……
In december van 2003 kwam Yogy met het verschrikkelijke bericht dat ze uitzaaiingen had op het longvlies. Ik ontmoette haar in het AvL, waar ze naar toe was gegaan voor een second opinie. Nu begreep ze waarom ze zich zo rot voelde , ze dacht dat het kwam van alle energie die ze stak in haar werk, maar het bleken liters vocht achter haar longen te zijn.
Yogy bleef mailen op de voor haar zo bekende manier, krachtig, positief, vol goede hoop voor de toekomst…….
Ze lag voor lange tijd heel ziek in de Gelderse Vallei, ze trouwde met haar lief, wat haar heel gelukkig heeft gemaakt.
Toen ze weer wat opgekrabbeld was, kwam de sterke Yogy weer te voorschijn:
Ze exposeerde haar prachtige Aquarellen, en daar gingen we natuurlijk ook weer naartoe.
En daar zag ik voor het eerst een Yogy die moe was, die ziek was, die zich staande hield maar het heel zwaar had.
Maar ondanks haar ziekte bleef ze vooral in anderen geïnteresseerd en kon zich boos maken om onrecht en op haar eigen manier loste ze dit op. Geen confrontatie ging ze uit de weg
En een half jaar later, toen we elkaar in Amersfoort ontmoetten op de clubmeeting, maakte ze grapjes over haar dikke buik, over de pannenkoek die ze had gegeten, maar we wisten allebei wel beter………..de kanker ging onverstoord verder in haar lijf……ondanks al haar pogingen om het met medicijnen te bestrijden, ondanks alle chemo
Ik heb Yogy daarna nog 3 keer bezocht in het ziekenhuis, waar we bijzondere gesprekken hebben gevoerd. En nu is ze overleden, op 10 juli om half 8 in de morgen.
Gemeimer
Ik koester het kruid langs de weg
wegdromend, de bloemen strelend die
zachtjes wiegend op de wind
met hun lange stelen
reiken naar naar de zon.
De geuren zijn intens
de kleuren fel en fleurig
insekten, bijen en vlinders
nemen een duik en doen zich tegoed
aan de heerlijke nektar.
De wereld draait door
seizoenen wisselen en telkens
gebeuren er prachtige dingen
ontpoppen de vlinders, komen eitjes uit
bijna allemaal zichtbaar.
In mijn lichaam gebeurt hetzelfde
maar met een ander doel
ziekmakend, aandacht trekkend
misschien in prachtige kleuren
fel en fleurig
maar de vlinders zitten in mijn maag
niet vrij, maar gebonden door spanning
de bloemen zijn tumoren
niet te zien voor het menselijk oog.
Met lange armen reik ik naar de zon
ik wieg zachtjes heen en weer
kijk niet naar de zon maar huil.
Als al dat verdriet om kanker
zich weer van mij heeft losgemaakt
loop ik over de dijk
langs de weg en koester het kruid
geniet van de bloemen, insekten en geuren
laat de warmte van de zon
binnenkomen zodat mijn lichaam en geest
opgeladen worden voor nog zo’n heerlijke dag
(Yogy 21-06-2004)
Elly van Veen 