Deze fotoclub bestaat nu precies 50 jaar, en dat is een heel lange tijd. Een prachtige prestatie.
Er zijn 7 foto-opdrachten gedurende het jaar. Ik vind dat best wel spannend. Zelf kan ik een foto dan wel mooi vinden, het is de vraag hoe de leden het beoordelen.
Met het onderwerp Low Key had ik als eerste inzending de Masaï-vrouw uit Kenia ingezonden. Omdat ik een maandje in Portugal had gebivakkeerd, was ik nog niet in bezit van een passe-partout, een groot gemis omdat ook naar de presentatie wordt gekeken. Ik hoopte maar dat dit niet de beoordeling negatief zou beinvloeden
Ondertussen heb ik er nu een paar passe-partouts binnen en hopelijk gaan we op de club ook nog zelf aan de slag om deze te maken.
Maar ik maakte me zorgen om niets, tot mijn grote plezier, verbazing, trots enz enz was “mijn” Masaï vrouw de winnende foto van deze opdracht.
Met het luipaard op de foto is de Big Five compleet. Maar laat ik bij het begin beginnen…
Hoera! Uitslaapdag! De wekker gaat pas om 5.15. We mogen zelf de lunchbox vullen. Fijn om zelf te kunnen kiezen wat je wilt . Vandaag gaan we gaan op zoek naar de laatste van de Big 5. Het luipaard ontbreekt nog op het lijstje. Dat wordt dus goed kijken naar boven en turen in bomen.
Na een heerlijk ontbijt ( smeerkaas op toast yes) vertrekken we . Na nog geen 5 minuten spotten we een groep van een leeuw of 10 op nog geen 4 meter afstand van de auto. Likkebaardend kijken ze ons aan als Erwin uit de auto hangt. Zo dicht zitten ze dus bij onze lodge.
Het gevaar wordt weer eens zichtbaar en ik ben blij met de krijgers die ons ophalen al heb ik wel mijn bedenkingen. Als een leeuw komt, moet de krijger zijn lamp neerleggen en zijn pijl en boog pakken. Tegen die tijd ben ik al half opgegeten…
Lekke band bij de leeuwen ! Á la Drs P. willen we wel iemand offeren en ik knijp hem. Als gemenopauseerde-bijna-pensionaris vrees ik het ergste. Gelukkig is de entree van het park dichtbij en wordt er daar snel gewisseld. Bij de entree scoren we bussen pringles. Na een week honingdrop is dit wel een welkome afwisseling
Dan gaan we op luipaardjacht en rond 12 uur is het Bingo. De Big Five is compleet!!! We volgen er 1 en dat is fantastisch. Wat een mooi beest en hoe hij in de boom hangt te slapen is geweldig. Nadat wij de plaatjes hebben geschoten worden de andere gidsen op de hoogte gesteld van de locatie van de luipaard, tenslotte gun je iedereen dezelfde kans om dit prachtige dier te zien. Van alle kanten zie je stofwolken omhoog komen, de andere auto’s komen eraan!
Ik spot een serval, al wist ik dat toen nog niet. Ik riep Kat… Apetrots ben ik, dat ik ook “iets” heb gespot. De Serval zie je weinig dus dat is leuk, het zal ook de enige serval zijn die we te zien krijgen tijdens deze reis
Het landschap is ook prachtig, en ik probeer al hotsend en klotsend in de auto ook hier plaatjes van te schieten.
Hoewel Kenia en Tanzania echte koffielanden zijn, is het scoren van een kop koffie onderweg iets wat maar moeilijk lukt. Ik doe mijn best maar ik krijg maar heel weinig een bakkie troost te pakken. Maar als ik slaag, dan ben ik heel gelukkig..
We komen onderweg natuurlijk ook nog veel andere dieren tegen, ik fotografeer mijn eerste dikdik en secretarisvogel. Maar ja, soms weet je ook echt niet meer of je deze dieren al hebt, dus ik klik maar een eind weg. Het voordeel van digitale fotografie. Een fotootje of 100 meer of minder maakt niet veel uit.
We willen naar de lodge en racen als een groep Chinezen in Europa door de Serengeti. Maar opeens is het ho…motorpech bij de anderen. We staan stil . Maar de chauffeurs draaien nergens hun hand voor om en kunnen echt alles fixen. In de landcruiser liggen we ondertussen slap van het lachen. Heerlijk om zoveel lol te hebben met elkaar.
Het was een onrustige nacht. In de rivier voor de lodge was het een tumult van jewelste. Vanochtend hoorde ik dat een hippo werd aangevallen door een leeuw. Op nog geen 20 meter afstand dus van mijn bed. Zo maf om dat te beleven. Ik heb mijn was ingeleverd en die komt keurig terug. Ik mag zelf bepalen wat ik geef. Omdat ik voor het eerst in mijn leven gestreken onderbroeken aan kan trekken geef ik een royale fooi.
Om 6.00 gaan we op pad naar Tanzania. De *hoofdweg * is een hobbeldebobbel weg. We krijgen een gratis Afrikaanse massage waar geen eind aan komt. Langs de weg steken de zebra’s over en staan de giraffes ons te bekijken. De bavianen blijven zitten en de mangoesten kijken toe hoe we hotseklotsend voorbij rijden.
Bij de douane gaat alles van een leien dakje. We checken uit in Kenia en daarna gaan we ons aanmelden bij Tanzania. Het kan nog wel eens problemen geven maar het gaat van een leien dakje.
Daarna ontmoeten we de Tanzaniaanse gidsen. We krijgen een prachtig Masaikleed kado. Hier gaan we nog veel plezier van beleven, het is een heerlijke doek om om te slaan, maar ook om de apparatuur tegen stof te beschermen.
Het landschap verandert, het wordt groener, heuvelachtiger, de vrouwen zijn nog kleuriger gekleed en overal zie je bananen.
Dat bouwvoorschriften per land, per continent, verschillen zie ik bij deze prachtige steiger rond een toren. Dit is toch wel een apart geval denk ik dan maar. Maar voor hier heel gewoon.
Het gaat gesmeerd, te gesmeerd want onderweg krijgt de auto achter ons panne. Alle bagage wordt overladen en we schuiven in zodat we nu in 2 busjes passen. Er is een as afgebroken dus voor deze auto is het einde oefening. Eigenlijk kunnen onze gidsen/chauffeurs heel veel zelf repareren, maar dit is té. Al snel wordt er vervangend vervoer geregeld en na een uurtje gezellig dicht op elkaar krijgen we weer ruimte
Mijn enkels zijn ondertussen veranderd in een soort van olifantspoten door al het zitten. Het kamp waar we nu naar toe gaan ligt in de Serengetti. Je mag niet alleen de tent uit. Je mag alleen lopen met de bewaking ivm de leeuwen. We hebben een fluitje aan de sleutel om ze te waarschuwen ( de bewakers, niet de leeuwen).
De tenten moeten hier met een slotje afgesloten omdat anders de bavianen binnen komen. En daar moet ik niet aan denken eerlijk gezegd. Ik tel nog even mijn nieuwe geld en dan lekker slapen met de beentjes heel erg omhoog.
Op Facebook kwam ik de Rafiki sjaal tegen. Deze sjaal is een ontwerp van Jeannet, Miriam en Ans, die -naar eigen ontwerp- wol/katoen ( de Unicat) hebben laten verven in de Kenia kleuren.
Omdat ik altijd weer onder de indruk ben van dit soort initiatieven om andere mensen te helpen, heb ik ook een bol besteld. En de kleuren zijn prachtig!!
Ondertussen zijn de eerste 10 cm gehaakt en ben ik voorlopig nog wel bezig. Deze bol is met 4 draden gesponnen en ik haak het met naalddikte 3.0 Ik was begonnen met 3.5 maar toen kwam het filet-haakwerk niet tot zijn recht
Bij de bol krijg je een patroon van een gebreide omslagdoek en de gehaakte sjaal.
Elly van Veen 