“ik word nu echt oud” zuchtte mijn lief deze week op een avond. Op zijn werk vind iedereen Benidorm Bastards en Oh Oh Cherso het einde, het toppunt van humor, dikke pret, vette lol…….
Wij vinden BB flauw, na 2 x weet je het wel, doodsaai en wat is er nu leuk aan Oh Oh….? Ik vind het het al knap dat ze het kunnen verstaan…want dat lukt ons niet….

Natuurlijk worden we oud en dat is mooi, er zijn jaren geweest dat ik bang was dat ik niét de 50 zou halen en die grens ben ik zomaar voorbij….maar Ik merk het aan mijn lijf, aan mijn denken en aan mijn kijk op dingen.
Mijn buurmeisje wordt 9 en ze vroeg of ik wilde raden wat ze voor haar partijtje ging doen met de vriendinnen. Ik weet dat een video-kijken niet meer in is, dat de Mac bijna dagelijks op het menu staat in menig gezin, dat disco-zwemmen niet meer bestaat en dat bowlen not done is. En wie doet er nu nog een spelletje??? een speurtocht??? Dat zijn toch allemaal dingen uit de vorige eeuw…

Ik had het nooit kunnen raden, want ik zou er never nooit aan hebben gedacht: De 8 en 9-jarige dames gaan naar de nagelstyliste !!! Mijn mond zakte open, héél ver open en zelfs ik was sprakeloos…
Nu is dus dus een feit: ik ben oud!
En ik wacht op de eerste kinderverjaardag waar de Plastic Chirurg met zijn botox-spuit langs komt…

We hadden het nog zo gevraagd, toen we onze spiksplinternieuwe caravan kochten….
“Hebben we echt geen reservewiel nodig????”
“Nee hoor, er zit een handig pompje bij dus als de band lek gaat…even volspuiten die hap” en in no-time rijden we dan weer verder
Het is de eerste keer dat we een caravan kopen en voor de lieve, overijverige verkoopster zijn wij haar eerste klanten….ze werkt er net een week…(en weet blijkbaar net zo weinig van een caravan als wij )

We bellen eens wat rond bij de meer ervaren Sleurhut-slepers en niemand, echt niemand heeft ooit een lekke band gehad….dus dat geloven wij graag.
Het gaat ons niet om de centen, een nieuwe caravan kost al genoeg, zoals elke “hobby” wel geld kost.
Het gaat ons om het gewicht. We hebben geen idee hoeveel of hoe weinig we in de caravan kunnen meenemen en zo’n wiel, dat weegt nogal wat…

Dus daar gaan we, richting het zonnige zuiden, voor het eerst met zo’n joekel achter de auto en een “handig-pompje-voor-noodgevallen” in de caravan.
Spannend, dat is het zeker.
De eerste dag komen we tot Villey-le-Sec en we willen net met ons eerste glas wijn toosten op een fijne kampeervakantie tot een mobieltje gaat….
Het nieuws is niet goed, we moeten hals over kop terug naar Nederland , naar het AMC, waar onze vriend een zware hartoperatie heeft ondergaan.
In ons koeterwaalse Frans leggen we dit uit aan de Campingbeheerders en we mogen de caravan gratis laten staan.
Na 5 dagen AMC-logies-zonder-ontbijt komen we weer terug op de camping. Na een herkansing met de wijn en een lekker dineetje gaan we de volgende ochtend vol goede moed weer op pad. Onze vakantie kan (wat ons betreft) nu beginnen!!

Na nog geen 100 km, op de ringweg van Lyon, in de spits…….een knal, rook, slingerende sleurhut , verlies van controle…….”wat gebeurt er??”
We rijden gelukkig in de rechterbaan en kunnen de caravan op de vluchtstrook krijgen. En wat is die vluchtstrook dan smal, het vrachtverkeer dendert rakelings langs de caravan.
We kijken eens naar de klapband en denken aan de memorabele woorden van de verkoopster…..en aan het handige pompje……
Maar hier kunnen we niet tegenop pompen al doen we nog zo ons best.

Strompelend door de berm (waarom ligt hier geen rij tegels? Het is een wonder dat ik mijn nek niet breek ) bereik ik de praatpaal en kan niets anders bedenken, dan dat we een platte pneu hebben en een sleepauto kunnen gebruiken. Mijn schoolfrans blijkt niet bijster vloeiend, het razende verkeer maakt een gesprek bijna onmogelijk maar gelukkig begrijpt de praatpaal me en na een bang uur zien we de sleep aan komen rijden.

De sleepauto-meneer kijkt hoofdschuddend van de caravan naar de band en dan naar de sleepauto…olalalalalala……….we zijn zo blij met de grote caravan maar om die op de trailer te krijgen: wat is dat een enorme klus. Maar dankzij hun enorme inzet lukt het de mannen.
En daar rijden we, op de ringweg van Lyon, achter onze eigen caravan op weg naar de garage in Dardille

Die avond in het hotel moet ik huilen als ik mijn moeder bel…we zijn een week onderweg….heel wat euri’s armer en we hebben pas 1 nacht in de caravan geslapen.
De volgende ochtend staat de caravan klaar, en de verdere vakantie is geweldig geweest.
Maar je raadt vast wat er sindsdien in de disselbak zit???