Categorie Archief: Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

Open brief Sanoma en Weblog

05 maandag dec 2011

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ 16 reacties

Tags

, , , , ,

Open brief aan Sanoma en Weblog.nl

Nu we de 100 dagen -na de migratie- ruimschoots gepasseerd zijn, zou het Sanoma en Weblog sieren als er een eerlijke reactie naar de klanten van Weblog komt waarin duidelijkheid wordt gegeven over de vooruitgang van Weblog.

Al weken lang, 15 om precies te zijn, worden er summier –onjuiste- berichtjes geplaatst op de Facebookpagina en Helpdesk van Weblog. Tickets worden niet beantwoord en nu lijkt het wel of iedereen is vertrokken. Er wordt niet gecommuniceerd naar de klant toe, een kwalijke zaak.

Op de website van Sanoma staat vermeld dat: Sanoma Media zich profileert als een grensverleggend mediabedrijf waarin het draait om vijf C’s: Creativiteit, Content, Context, Contact en Conversie. Weblog.nl is Nederlands grootste en populairste weblog community met meer dan 200.000 actieve weblogs, en groeit nog steeds. Weblog.nl is een actieve community die groot is geworden dankzij de eenvoudige en toegankelijke formule die zowel beginnende als gevorderde internetters mogelijkheden biedt om zich op hun weblog te uiten en hier kennis, informatie en ervaringen te delen met de bezoekers van hun weblog. Hierbij maken zij dankbaar gebruik van de multimediale mogelijkheden die Weblog.nl hen biedt; hun blog posts bestaan uit tekst, beeld, audio en video. De webloggers bij Weblog.nl zijn fanatieke internetters en gepassioneerde bloggers die veel tijd besteden aan hun weblog.

Bovenstaande tekst is een belediging naar de overgebleven bloggers toe. Ik zal de tekst voor u herschrijven: U mag hem zo van mij lenen voor uw website, gratis en voor niks

Sanoma profileert zich als een mediabedrijf waar het draait om 5 kernpunten: Stilzwijgen, Negeren, Schofferen, Klantonvriendelijk en Non-communatief. Weblog.nl (voorstel nieuwe naam: Weglog.nl) is Nederlands grootste niet-werkende weblog waar niemand zich kan registreren. Weblog is een niet-draaiende community, die zowel ervaren en niet-ervaren bloggers in de kou  laat staan en niet communiceert met hun klanten. Hun blogpost bestaat uit raar gekleurde teksten zonder foto’s, audio en beeld. De webloggers zijn teleurgestelde internetters en uitgeweken bloggers die niet kunnen inloggen bij Weblog.

Ik hoop dat u in de decembermaand, periode van kado’s en bezinning, uw licht laat dwalen over deze vervelende situatie, een moment van wijsheid neemt en besluit eerlijk openheid van zaken te geven en gaat communiceren met al die teleurgestelde bloggers.

En met eerlijkheid bedoel ik ook echt eerlijkheid, niet een belofte die wéér niet wordt waargemaakt, want we zijn al genoeg teleurgesteld door Weblog.

Update 06-12-2011: De open brief heeft zijn doel bereikt. Er is een reactie van Sanoma

Bij de reactie van operationeel directeur Michiel Buitelaar wil ik een paar kanttekeningen plaatsen:

*Weblog is geen 13, maar al 15 weken uit de lucht.

*Wat bedoelt hij met : het gaat vrij goed.. ?? Dat is wel een heel ruim begrip.

*Bloggers zijn weken uit de lucht geweest: pardon: Er zijn bloggers die na 15 weken nog steeds niet in de lucht zijn.

*Volgens Buitelaar kunnen de weblogs weer laden, beheer werkt weer en wijzigingen worden opgeslagen en behoren deze problemen tot het verleden. Ik vraag me af of hij ooit heeft gekeken naar zijn produkt weblog….

*Weblog is geen Moneymaker, we worden er niet rijk van…Ik moet even lachen : Ik geloof direct in de altruïstische inslag van Sanoma.

Update 12-12-2011: Een medewerker van Weblog -Coen- heeft in een telefonisch gesprek met een blogger verteld dat :

* hij niet meer de communicatie doet, dit is nu in handen van Sanoma

* de foto’s en filmpjes niet meer terug komen, de kans dat dit wél gebeurt is zeer klein.

* de foto’s en filmpjes nog in bezit zijn van Typepad.

* Typepad  het tegenoverstelde beweert .

* Weblog in de update van 31 oktober schrijft dat alle berichten, filmpjes en afbeeldingen bij Weblog aanwezig zijn.

Ik geloof Typepad, waarom zouden zij de foto’s en filmpjes willen houden? wat moet je ermee? Als iedere blogger zo’n 500 afbeeldingen, foto’s en filmpjes op z’n blog heeft staan, dan heeft Typepad ongeveer 195.000.000 items “overhandigd” aan Weblog.

Het uitzoeken van 195 miljoen items is gekkenwerk. Dit gaat niet gebeuren, dat kan iedereen begrijpen. De stekker gaat eruit, weliswaar ná de kerst ( voor het fijne december-gevoel) maar dan is het ook over en uit.

Update 17-04-2012: RIP Weblog:

“Tot onze enorm grote spijt moeten we je helaas mededelen dat het afgelopen week duidelijk is geworden dat het niet gaat lukken missende bestanden/foto’s/filmpjes etc terug te plaatsen. Alle beschikbare bestanden die oké waren zijn teruggeplaatst. Het overige aan bestanden is helaas onherstelbaar beschadigd geraakt. Wij vinden dit extreem vervelend. Hebben helaas geen oplossing, we bieden je dan ook oprecht en welgemeend onze excuses hiervoor aan!”

Update 17-01-2013:

Weblog trekt per 01-03-2013 de stekker eruit en wordt overgedragen aan WordPress

Pink Ribbon

17 donderdag nov 2011

Posted by in Borstkanker, Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ 8 reacties

Tags

, , , ,

Al jaren erger ik me suf aan de Borstkankermaand, welke ooit in het leven werd geroepen voor “bewustwording” rondom borstkanker. Het werd al snel door de commercie ontdekt en langzaam maar zeker  kleurde de maand oktober roze. Het glossy magazine kwam vol te staan met advertenties: en alles wat je kocht, daarmee steunde je het goede doel: borstkankeronderzoek.

Pink Ribbon claimt het geld te bestemmem voor Wetenschappelijk Onderzoek, voorlichting, psychosociale zorg en bewustwording. Maar dat zowel het KWF als A Sisters Hope zijn gestopt met fondswerving voor Pink Ribbon, dat wil toch wel wat zeggen.

De laatste 5 jaar is er 20 miljoen opgehaald, 16 miljoen door het  bedrijfsleven, 4 miljoen door het het KWF en A Sisters Hope. Pink Ribbon is erg populair bij het bedrijfsleven. Deze bedrijven richten zich op vrouwen om zo op hun angst voor borstkanker in te spelen. Tenslotte: je koopt een product en  ondersteunt daarmee het onderzoek en de bewustwording .

De woordvoerster van Pink Ribbon, mw de Klerk, vertelt dat een roze stofzuiger, een huishoudelijk artikel, de vrouw in beweging zet en juist dit kan bijdragen tot het voorkomen van borstkanker. Hoera!!! Stofzuigen is dus supergezond….doe het iedere dag en de kans op borstkanker wordt nihiel! ( maar dan wel met die roze graag…)

Ondertussen vertelt een jonge lotgenote, Desirée, over de shockerende acties zoals de Rotterdamse tietenrace en het Twentse borsten-memoryspel, waarvoor 20 Twentse zakenvrouwen hun borsten lieten fotografen. ( Natuurlijk hadden deze vrouwen géén borstkanker, want dat zou “niet smaakvol zijn “ om een geamputeerde borst te laten zien…..hoezo niet smaakvol…)

Inmiddels mag het KWF het roze lintje niet meer gebruiken omdat Pink Ribbon de rechten op dit lintje in 2008 heeft gedeponeerd. Estéé Lauder daarentegen mag het lintje wél voeren. Maar ja, die betaalt dan ook dat grote roze Gala….

Pink Ribbon claimt 15% voor Wetenschappelijk Onderzoek te besteden, de cijfers van Nieuwsuur laat zien dat dit slechts 1.8 % bedraagt. In 2008 is er aan WO  € 288.000 geschonken, in 2009 en 2010 helemaal niets, geen euro, geen cent..

In 5 jaar tijd is er meer dan € 20.000.000 opgehaald waarvan er 8.000.000 op een spaarrekening staat. Máár, zo vertelt de Klerk, : de inschrijvingsronde voor het indienen van een project is ( toevallig juist ) vandaag afgelopen en dan wordt er geld verdeeld

Helaas, mw de Klerk: de jaarverslagen laten zien dat er sinds 2008 geen geld meer aan projecten is uitgekeerd.

Doelstelling Pink Ribbon:

Wetenschappelijk Onderzoek            : 15 %

Psychosociale Zorg                           : 70 %

Voorlichting                                     : 15 %

“Geoormerkte*” Donaties van A  Sisters Hope en het KWF mogen alléén

voor Wetenschappelijk Onderzoek worden gebruikt.

2007

*Donatie A Sisters Hope                :    448.000

Donaties Diversen                          : 2.157.041

Totaal                                            : 2.605.041

*Besteding aan Wetenschappelijk Onderzoek: 436.000

2008

*Donatie A Sisters Hope              :    640.000

Donaties Diversen                           : 2.673.896

Totaal                                             : 3.313.896

*Besteding aan Wetenschappelijk Onderzoek: 393.143

2009

*Donatie A Sisters Hope              : 1.000.000

* Donatie KWF                              :    858.500

Donaties Diversen                           : 3.875.214

Totaal                                             : 5.733.714

*Besteding aan Wetenschappelijk Onderzoek: 1.205.000

2010

*Donatie KWF                           : 1.294.659

Donaties Diversen                       : 5.418.075

Totaal                                       : 6.712.734

*Besteding aan Wetenschappelijk Onderzoek: 953.222

Alléén het geld wat werd ingebracht door A Sisters Hope en het KWF werd besteed aan Wetenschappelijk Onderzoek, van de andere giften, verkopen en donaties geen euro, geen cent

Zowel A Sisters Hope als het KWF hebben de samenwerking met Pink Ribbon verbroken.

Karin Spaink heeft alle cijfers overzichtelijk in een spreadsheet  gezet

De grote verdwijntruc van Weblog.nl

02 woensdag nov 2011

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

,

Op 23 augustus j.l. ging Weblog uit de lucht wegens een migratie. Het zou 2 dagen duren en dan konden alle 389.957 webloggers weer vrolijk op het nieuwe platform bloggen. Tegelijk zouden de VK-bloggers zich bij “ons” aansluiten.
Maar het ging mis, heel erg mis….de overgang van Typepad naar WordPress bleek toch moeilijker dan was ingeschat. Typepad kreeg van alles de schuld en er werd hard gewerkt..achter de schermen

Maar de weken verstreken en de info kwam mondjesmaat, ondanks de vele vragen van bloggers die nu opeens alles kwijt waren. Soms schrijnende verhalen, verdrietige verhalen, grappige verhalen maar de stemming veranderde….…Na een week of 6 wilde iedereen nu wel eens duidelijkheid….het geduld raakte op….

Het is nu november, de “klaagmuur”, waar wij elkaar tips gaven, als je er niet uitkwam en geen antwoord kreeg van Weblog.nl werd weg-gecensureerd. De vervangende klaagmuur verdween ook in het grote zwarte www-gat

De migratie is mislukt, alleen Weblog gelooft er nog in en spreekt ons af en toe als stoute kinderen toe….

Ieder stap van de migratie staat hier uitgelegd

WW

14 dinsdag jun 2011

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

De WW-mevrouw belt me, ze vraagt hoe het met mij gaat en hoe het ervoor staat met solliciteren.
( Ik heb nl voor 8 uur/ week nog WW, dus er moet een tweede baan worden gezocht.)
“Met maar 4 uur erbij in de week bent u van ons af” meldt zij.
Of ik vooral maar “ruim wil denken” Ik hoef geen baan te zoeken voor 4 uur per dag, maar een job voor 4 dagen per week/ 1 uur per dag is ook goed, of voor 5 dagen en dan 50 minuten mompel ik in de hoorn.
Ik vraag waar ik zo’n advertentie kan vinden, welke werkgever er werk heeft voor 1 uur per dag. Het blijft stil….

“U kunt ook uw WW stopzetten” , tja, dat weet ik, dat is me al 2x eerder verteld. Deze mevrouw begrijpt niet dat de WW een recht is, dat ik hier vanaf mijn 17e aan heb meebetaald en dat ik – nu ik er recht op heb – , het ook wil ontvangen, de volle 3 jaar.
Ik vraag aan haar of zij bij onvrijwillige werkloosheid ook geen WW hoeft. Het blijft stil..

“We kunnen u ook een cursus aanbieden in sollicitatiebrieven schrijven” Ik vertel dat ik die cursus al heb gedaan, dat het aan mijn brieven niet ligt en dat zij, als ze de moeite had genomen, mijn brieven had kunnen lezen die ik iedere keer mee moet nemen. Maar die keurt ze geen blik waardig.
Ik vertel haar dat ik vermoed dat het meer aan mijn leeftijd ligt, boven de 50 doet het niet al te goed op de arbeidsmarkt, maar volgens haar valt dat wel mee.
Ik vertel haar dat ik nu prettig werk, maar volgens haar gaat het daar niet om, het gaat erom dat ik méér werk. Ik vertel dat ik een vast contract heb, en niet van plan ben dat op te geven voor een één of ander vaag tijdelijk baantje.

Ik moet me storten op vakantiewerk, in de zorg is daar vraag naar. Ik vertel de dame dat ik géén verzorgende ben. Dat was haar even ontschoten.
Ik kan gaan bollenpellen, krantenwijk overnemen, en ik vraag me af hoe het met haar geestelijke gesteldheid is.

In bed denk ik er lange tijd over na, om de WW stop te zetten, maar dan zou zij winnen, en dat verdient ze niet.

Lidl-Girl in Sprookjesland

14 vrijdag aug 2009

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

, ,

(Dit is een sprookje, dus NIET echt gebeurd….)

Er was eens een lidl-girl. Lidl-Girl heette lidl-girl omdat ze heel groot was. Lidl-girl verveelde zich heel erg. De hele dag niets doen, dat was niets voor haar. Dus ging ze solliciteren, en wat ze niet verwachtte: er was in het hele grote sprookjesland een kaboutersupermarkt waar een Heks haar wilde hebben.
Zo ging lidl-girl werken. Al gauw merkte lidl-girl dat de Heks heel lief, maar soms ook heet stout kon zijn. Zo moest ze iedere dag een kwartier eerder in het bedrijf zijn, waarna de Heks zei dat ze moest beginnen. Vaak moest ze héél lange dagen werken, soms wel 11 uur of meer, ook kreeg ze geen vrij als ze het had gevraagd.
Het werk was zwaar, lidl-girl moest heel veel tillen, waardoor ze zere handen kreeg. De dagen waren lang, lidl-girl kreeg lang niet altijd op tijd haar koffie of moest soms uitgehongerd wachten tot ze mocht eten.
Maar lidl-girl had leuke collega’s en de Heks kon ook heel lief zijn, ontdekte ze.

Maar toen, op een dag, werd alles heel anders: de Heks moest plots naar een andere winkel en toen kwam er een Lelijke-Reuze-Kol in de winkel, die nu haar baas werd. De Lelijke-Reuze-Kol was echt een heel nare Kol, ze treiterde iedereen de winkel uit. Tegen de klanten had ze een grote mond en bestellen kon ze ook al niet. Het was echt een heel domme, klierige Lelijke-Reuze-Kol.
De winkel werd steeds leger en leger en lidl-girl werd steeds verdrietiger want alle klanten werden boos op lidl-girl omdat ze niets meer bij haar konden kopen.
Lidl-girl schreef na lang aarzelen een Brandbrief naar de Opper-Opper-Rayon-Directeur en deze was heel erg blij met de brief van het meisje, tenminste, dat zei ie. Hij gaf haar zelfs een bos bloemen….maar er gebeurde niets…
De Lelijke-Reuze-Kol mocht blijven, die kon niets fout doen, wat iedereen heel raar vond, want in de kabouterwinkel was wel héél veel mis. Dus lidl-girl ging in de winkel werken, waar de Heks was heengegaan. De Heks en lidl-girl waren heel blij dat ze weer bij elkaar waren

En toen was het bijna: en ze leefden nog lang en gelukkig………

Maar dat was niet zo, ook al is dit een sprookje. Want hoewel lidl-girl het heel leuk vond in de andere winkel (ook omdat er allemaal door-de-Lelijke-Reuze-Kol weggepeste meisjes werkten): Er was daar nog een Grote-rayon-Tovenaar die zich vermomd had als een klein, lief kaboutertje-met-een-brilletje-en-krullen.
Deze Grote-rayon-Tovenaar kon zomaar iemand wegtoveren, soms naar een andere winkel, soms naar het dorp 100-jaar-terug-in-de-tijd of soms naar huis. De Grote-rayon-Tovenaar was een gevaarlijk mannetje en zijn vermomming werkte voor sommige kabouters goed, maar lidl-girl was dan wel groot, maar ze was ook heel slim en ze had hem al snel door. Dat vond de Grote-rayon-Tovenaar niet leuk.

Lidl-girl stelde op het wereldwijde-kabouter-web (wkw) aan de Kabouter-Vakbond een vraag over haar loon, ze vermoedde dat ze te weinig kreeg en ze wilde wél hebben waar ze recht op had. ( jaja, ook in sprookjes zijn er laptops en Internet )
De Grote Tovenaar las dit ( hij had gluurtrollen aan het internet-spioneren gezet want niemand mocht wat slechts zeggen van de kaboutersupermarkt) en toen kwam er rook uit zijn oren, vuur uit zijn ogen en spuug uit zijn mond. Hoe durfde lidl-girl dit te doen!!! Ze moest werken en haar mond verder houden want anders …anders…
De Grote-rayon-Tovenaar haatte kabouters die wilden waar ze –volgens de kabouter-CAO- recht op hadden.
Dus toverde hij haar weg, naar huis en ze mocht nooit,nooit meer terugkomen.Iedereen moest heel hard huilen, zo hard, dat het in Sprookjesland wel 10 dagen regende.
De Grote-rayon-Tovenaar zat heel erg te jokkebrokkenliegen tegen iedereen en zijn neus begon heel hard te groeien, zo hard, dat ie ‘m best heel hard zal stoten binnenkort.
De Opper-opperdirekteur probeerde nog om lidl-girl niet al het geld te geven wat ze hoorde te krijgen. Maar na een telefoontje van de Kabouter-vakbond betaalden ze toch maar 1600 kb ( kaboutermutsjes) uit want ze waren héél bang voor de Grote KabouterRechtbank. Zo werd lidl-girl werkeloos maar niet voor lang:

want lidl-girl werkt nu bij andere lieve mensen, die haar knuffelen en lief vinden……haar leven wordt nu een echt sprookje……… en lidl-girl denkt nog vaak aan haar oude collega’s die nog steeds voor kaboutersupermarkt werken en Lidl-girl vindt het heel verdrietig dat ze zo slecht worden behandeld.

(Elke gelijkenis met bestaande personen, bedrijven en gebeurtenissen berust geheel en al op toeval)

My, Myself & Dongel

14 dinsdag apr 2009

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Het was mijn enige voorwaarde toen mijn lief verliefd werd op onze stacaravan. Ik wilde Internet, ik wilde kunnen mailen en contacten onderhouden met de buitenwereld als ik diep in het bos eenzaam zat te zijn.
Dus kwam 2 jaar geleden de Dongel ons huisje binnen. Het zou volgens KPN DE oplossing zijn om overal, waar je maar wilde, supersnel te kunnen internetten.

Vanaf dag 1 waren de Dongel en ik geen vrienden. Het beloofde, supersnelle Internet bracht mij vaak tot razernij, het downloaden van een simpele mail van 14 kb kostte een kwartier, de ontvangst was superslecht, traag en de Dongel stoorde iedere Tv-ontvangst of telefoongesprek wat maar in de buurt was.
Het zou aan de zendmasten liggen, die waren in het gebied van onze caravan niet genoeg aanwezig……maar waarom deed mijn KPN-GSM het dan wel prima?? Waarom lopen er mensen in de ruimte en kan ik in Ermelo niet internetten via de Dongel??

Ik nam mijn Notebook niet meer mee, ik had het helemaal gehad met de Dongel. Bij iedere Tv-commercial lachte ik smalend…. Ik kocht een nieuw Notebook, Windows 7 en mijn lief kwam thuis met de nieuwe Dongel, als USB-stick. Volgens de reclame installeert de Dongel zich vanzelf, binnen 2 klikken én 10 minuten ben je online. Keep on dreaming….KPN.

Mijn Dongel deed niets, nada, nothing, niente toen ik hem erin stak. Onderzoek op Internet wees uit, dat ik niet de enige was met dit probleem, dat de Dongel moeite heeft met Windows 7. Dus het bellen naar de klantenservice begon. Ik ben een week bezig geweest, bellen met de servicelijn, speciale downloads via de KPN-site en vanmorgen, Eureka, bij mijn aller-, állerlaatste poging, zag mijn Dongel toch het licht. Met hartkloppingen zag ik, dat de Dongel verbinding ging maken en dat het lukte…. en ik?? ik slaakte een diepe zucht, maar ik denk dat tussen mij, mezelf en de Dongel nog heel wat gepraat moet worden voor onze relatie goed is

Modepolitie

30 vrijdag apr 2004

Posted by in Gedachten/ Hersenspinsels/ Ergernissen

≈ Een reactie plaatsen

Tags

Er zijn van die avonden dat ik me suf verveel en maar wat rondzap op de TV. Ik belandde in het programma : de Modepolitie. Hikkend van de lach, tranen in de ogen, verbijstering, alle emoties kwamen langs in dit half uurtje zendtijd van 2 zichzelf overschattende dames.

Stel: ik loop ergensgezellig op een beurs, ik ben een dagje uit, ik voel me prima, lekker, zelfverzekerd, loopschoenen aan, gelukkig, blij, vol goede zin en opeens komen er 2 meiden aan, ( die denken dat ze leuk, intelligent, knap en goed gekleed
zijn) gevolgd door een cameraploeg en die meiden gaan jou vertellen dat wat jij
draagt: ECHT NIET KAN!!!!

Te saai, te oud, te groot, te klein, te dit, te dat………..en het commentaar laat ik over meheen komen en ik knik ijverig mee………..ja, eigenlijk zie ik er niet
uit….en MIJN HAAR, dat kan toch niet……en ik ben te dik, veel te dik en mijn schoenen…….hoe haal ik het in mijn hoofd om daarop te lopen…..

Er wordt een afspraak gemaakt: De dames komen op korte termijn bij mij thuis en gaan mijn restylen in mijn eigen hippe, verborgen, spontane, grappige, gelukkige dikke IK. Totaal depressief loop ik ontgoocheld verder, iedereen kijkt vast naar mij, want ik zie er niet uit…..ik ben een wandelende vale grijze dikke muis…..De lol is eraf, ik ga naar huis

De dames komen bij mij thuis, stormen dóór, richting slaapkamer en trekken mijn kast open. Mijn lievelingstrui, het mooie pakje voor de bruiloft, mijn spijkerbroek, mijn wintertruien, mijn T-shirts, alles wordt uit de kast getrokken, er wordt hard om gelachen en natuurlijk is het niets: oud, vaal, uit de mode, te groot, te klein……………..ja, de dames Modepolitie weten waar ze het over hebben.
Mijn kast is een drama, maar dat gaat veranderen want de dames, die weten het
wel!!!

Tussen de televisiebeelden door komen vriend(inn)en, collega’s, partner en familie in beeld en aan het woord. Ze vertellen dat je zo spontaan bent, lief, vrolijk, goed gekleed, grappig, aardig, gezellig enz enz bent….je bent een prima collega, harde werker, enz enz……..niets mis mee:
je krijgt het beeld van een gelukkig, sociaal, lief mens

En dan is daar DE DAG………ik krijg nieuwe kleren aan maar eerst……..hangen daar al mijn oude, vertrouwde, lekker zittende kleren aan een rek en nogmaals wordt er hartelijk om gelachen…….trek nog eens aan….laat de modepolitie nog eens
zien hoe slecht je smaak is……Als ik in mijn eigen kloffie uit de kleedkamer komt, wordt er natuurlijk nog eens gezegd, dat dit erniet uit ziet.

De modepolitie zegt dat ik veel te veel laagjes draag, vraagt of ik me soms schaam voor het feit dat ik dik (sorrie flink ) ben. “Nee hoor, daar schaam ik
me niet echt voor………” “Nou dat komt mooi uit……dan kunnen we nu laten zien wat we voor jou hebben uitgekozen”

*******

Outfit 1: een lila stelletje ( wat uit mijn eigen oude vertrouwde kast komt en wat best leuk staat) wordt opgeleukt: een worstvormig topje wordt om mij heen gerold en daarover een knalroze wikkeltop……Ik kom uit de paskamer en kijk doodongelukkig naar mijn nieuwe ik. Ik zie er in de wikkeltop uit als een rolmops, het trekt, plooit en benadrukt mijn breedte extra goed. Het worstvormige topje komt onder het rolmopsenwikkeltruitje uit en accentueert nadrukkelijk de toch al te brede heupen.

“en, wat vind je ervan” kirt de modepolitie…..”uh nou, niet mijn keuze, niet echt….” Modeagente Patty begint zenuwachtig te lachen en roept dat dit toch echt je van het is…. Ondertussen zie ik dat Modeagent 2, ene Nada, een veel te kleine BH aanheeft, waardoor de vetrolletjes op haar rug aan alle kanten eruit piepen. Ook lijkt ze wel extra tietjes te hebben  (Zeker nog nooit gehoord dat goede mode begint bij goede lingerie..) Ik kijk in de spiegel en voel me doodongelukkig…

Outfit 2: een bloemetjesjas ( wie zegt dat dat ouderwets is….Ik trek het aan op een zwarte broek, de ceintuur wordt lekker strak door de modepolitie onder mijn
borst vastgeknoopt, zodat mijn voormalige taille leuk wordt geaccentueerd, mijn
heupen vertonen nu ongekende rondingen en ik lijk 10-tallen centimeters korterIk vraag me af waar ik in godsnaam ben beland, want ik zie er nu helemaal niet meer uit, vertwijfeld staar ik naar mijn evenbeeld, kon ik maar in de grond zakken……..had ik deze meiden maar nooit ontmoet………ondertussen weet de modepolitie niet hoe ze zichzelf moeten prijzen met hun voortreffelijk keuze…..

Outfit 3: een schotse rok met daarop een leuke met smokwerk opgeleukte zwarte bloes, die door het bloezende smokwerk de borst extra breed maakt. De zwarte laarzen maken dat ik in 3 horizontale vlakken ben ingedeeld………ik wou dat ik thuis zat…….en begin nog net niet te huilen

Outfit 4: Ja hoor, weer bloemetjes, een gebloemd pak, zwart, glanzend……satijnachtig……..heeee dat pak ken ik…het is de pyjama van mijn moeder………..In de pyjama kom ik uit de kleedkamer, ik zie er nu echt niet uit. Het blijkt geen pyjama te zijn maar een net pak…..wie is er hier nu gek geworden………..??????

Ik kan zo toch niet naar huis……ik vind het 10x niks, Agente Patty hinnikt nog even nerveus………..Agente Nada benadrukt het bolgeföhnde kapsel en ik ben klaar,
godzijdank,  al kan ik de eerste jaren niet meer over straat, laat staan naar mijn werk..

En mag ik nu mijn eigen kleren terug!!!!!!!!!!!!!!