“Met de rug erna toe
wil ik vergeten,
met de rug ernaar toe
was de deur allang dicht.
Maar draai ik mijn hoofd om
dan lijkt het verleden
in dit heden nog zo heel dicht bij.
Dan zie ik in een voelend weten,
het was nog lang niet voorbij”

(onbekend)

Sub Finem (aan het einde)

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan

Marie  Vasalis