Het zal rond 1998 zijn geweest dat ik me aansloot bij een mailgroep van SDK. Ik was op zoek naar lotgenoten van mijn leeftijd, omdat ik vol angsten, vragen en dilemma’s zat na de diagnose borstkanker. Internet had zijn intrede gedaan in ons huis en er ging een wereld voor mij open.
Het was een warm bad waar ik in terecht kwam. De herkenning, de erkenning en het delen van je verhaal was wat ik zo hard nodig had in die onzekere tijd en hier kon ik alles kwijt wat mij zo bezig hield.

Bijzondere vrouwen leerde ik daar kennen, o.a. Stans , onze “moederator” , Yogy, en Jentje, vrouwen die niet alleen aan de andere kant van het beeldscherm zaten, maar die tot leven kwamen in mijn huiskamer door de intense mails die wij elkaar stuurden.Niet veel later kwamen de ontmoetingen in het “echte” leven. Het waren vrouwen, die zo eigen voelde, waar ik zo veel van ging houden en waar ik zoveel van heb mogen leren.
De bijeenkomsten waren altijd zo bijzonder, het was het gevoel van herkennen, liefde, begrip, delen, luisteren….lotgenoten zijn zó belangrijk als er in je leven iets ingrijpends gebeurt.

Na enige tijd vormde 7 van ons een apart groepje, we noemden ons de boezemvriendinnen, we mailden, belden, ontmoetten elkaar en gingen ieder jaar een lang weekeind met elkaar op stap. We waren in Friesland, Gelderland, Drente en Zeeland, Den Bosch, Hoofddorp en Noordwijk aan Zee.
We hadden veel plezier en die weekeinden waren altijd zo bijzonder.
We lachten, we huilden, kibbelden en luisterden naar elkaar.

Helen hoefde na 10 jaar niet meer terug te komen op controle, ze was “genezen” volgens haar arts. Slechts een paar maanden later bleek, hoe de arts er falikant naast zat.
Terwijl zij genoot van haar schijnveiligheid, hield de draak huis in haar lijf, ongemerkt, stil en doeltreffend. Helen had uitzaaiingen in haar botten, bekken, arm, wervels en hersens. De borstkanker was ook gemuteerd van Hormoon naar niet-hormoongevoelig en dat sloot direct een aantal therapieën uit.
Haar laatste mailtje kwam eind augustus, daarna liepen de contacten via een gezamelijke vriendin. De berichten werden slechter en verdrietiger en we wisten dat het onvermijdelijke stond te gebeuren

Wij als boezemvriendinnen hadden allemaal die 10-jaren grens overschreden en we dachten dat WIJ die uitzondering waren, dat Wij de survivors waren en dat we samen oud zouden worden

Niets was minder waar, op 24 december 2010, om 8.45 overleed onze kanjer, onze lieve, onvergetelijke, dappere Helen en wij, wij zullen nooit meer compleet zijn…..

Sub Finem

En nu nog maar alleen
het lichaam los te laten –
de liefste en de kinderen te laten gaan
alleen nog maar het sterke licht
het rode, zuivere van de late zon
te zien, te volgen – en de eigen weg te gaan.
Het werd, het was, het is gedaan

Marie Vasalis