Ik leerde Yogy in 2001 kennen, toen ze zich aansloot bij de mailgroep van vrouwen met borstkanker. In hetzelfde jaar hadden we een ontmoeting bij een lotgenote thuis, waar we elkaar voor het eerst “in real life” ontmoetten.
Yogy heeft die middag laten zien, hoe ze bezig was met het verwerken van de kanker
Ze had een douchegordijn met vakjes ( een idee van haar dochter) en wilde op die manier haar verwerkingsproces vorm geven.
Het werd een indrukwekkend kunstwerk, wat uiteindelijk in 2003 werd geëxposeerd in de Oude Kerk te Amsterdam. Het bijzondere vond ik, dat er ook stukjes van mijn mailtjes waren gebruikt

De mailgroep was een fijne groep, er werd over van alles gemaild, serieus, verdrietig, met een lach, soms alleen maar onzin en flauwekul, maar vooral eerlijk en intens
Het was gewoon heerlijk om op deze manier met lotgenootjes contact te hebben.
Het was de warme deken die we allemaal zo nodig hadden.
Vaak hoorde ik: hoe kan je nou een band met iemand hebben via Internet? Geloof mij: dat kan, dat bestaat, en dat gaat heel diep….heel intens.

De tweede keer dat ik Yogy ontmoette was tijdens een wandeling met lotgenootjes op de Floriade in 2002.
En weer was dat zo’n dag om voor altijd te herinneren, ondanks alle verdriet, moelijkheden en zorgen. Want die dag had Jentje slecht nieuws voor ons en dat had een grote impact op ons. Die dag herinner ik mij als mooi, warm, intense gesprekken met sterke vrouwen.

Toen kwam de tentoonstelling “Kanker in Beeld” in Amsterdam, waar we met een grote groep vrouwen van de mailgroep naar toe gingen, er kwamen zelfs vrouwen uit België om deze tentoonstelling te kunnen zien
De tentoonstelling was indrukwekkend, het kunstwerk van Yogy was heel bijzonder en maakte veel indruk op ons.

Ondertussen gingen de mailtjes door, Yogy vertelde over  haar wandelingen langs de uiterwaarden,stuurde mailtjes met foto’s, mailtjes met gedichten….vertelde over de logeerpartij van haar kleinzoon , waar ze zo van genoot.
En dan de veteranendag, waar ze altijd fotografeerde: natuurlijk stond onze Yogy achter Prins Bernhard en zat ze voor Erica Terpstra in de kerk……………..ach, wat was ze hier trots op en wat deed ze dit met veel plezier en liefde……

In december van 2003 kwam Yogy met het verschrikkelijke bericht dat ze uitzaaiingen had op het longvlies. Ik ontmoette haar in het AvL, waar ze naar toe was gegaan voor een second opinie. Nu begreep ze waarom ze zich zo rot voelde , ze dacht dat het kwam van alle energie die ze stak in haar werk, maar het bleken liters vocht achter haar longen te zijn.
Yogy bleef mailen op de voor haar zo bekende manier, krachtig, positief, vol goede hoop voor de toekomst…….

Ze lag voor lange tijd heel ziek in de Gelderse Vallei, ze trouwde met haar lief, wat haar heel gelukkig heeft gemaakt.
Toen ze weer wat opgekrabbeld was, kwam de sterke Yogy weer te voorschijn:
Ze exposeerde haar prachtige Aquarellen, en daar gingen we natuurlijk ook weer naartoe.
En daar zag ik voor het eerst een Yogy die moe was, die ziek was, die zich staande hield maar het heel zwaar had.
Maar ondanks haar ziekte bleef ze vooral in anderen geïnteresseerd en kon zich boos maken om onrecht en op haar eigen manier loste ze dit op. Geen confrontatie ging ze uit de weg

En een half jaar later, toen we elkaar in Amersfoort ontmoetten op de clubmeeting, maakte ze grapjes over haar dikke buik, over de pannenkoek die ze had gegeten, maar we wisten allebei wel beter………..de kanker ging onverstoord verder in haar lijf……ondanks al haar pogingen om het met medicijnen te bestrijden, ondanks alle chemo
Ik heb Yogy daarna nog 3 keer bezocht in het ziekenhuis, waar we bijzondere gesprekken hebben gevoerd. En nu is ze overleden, op 10 juli om half 8 in de morgen.

Gemeimer

Ik koester het kruid langs de weg
wegdromend, de bloemen strelend die
zachtjes wiegend op de wind
met hun lange stelen
reiken naar naar de zon.

De geuren zijn intens
de kleuren fel en fleurig
insekten, bijen en vlinders
nemen een duik en doen zich tegoed
aan de heerlijke nektar.

De wereld draait door
seizoenen wisselen en telkens
gebeuren er prachtige dingen
ontpoppen de vlinders, komen eitjes uit
bijna allemaal zichtbaar.

In mijn lichaam gebeurt hetzelfde
maar met een ander doel
ziekmakend, aandacht trekkend
misschien in prachtige kleuren
fel en fleurig

maar de vlinders zitten in mijn maag
niet vrij, maar gebonden door spanning
de bloemen zijn tumoren
niet te zien voor het menselijk oog.

Met lange armen reik ik naar de zon
ik wieg zachtjes heen en weer
kijk niet naar de zon maar huil.
Als al dat verdriet om kanker
zich weer van mij heeft losgemaakt
loop ik over de dijk

langs de weg en koester het kruid
geniet van de bloemen, insekten en geuren
laat de warmte van de zon
binnenkomen zodat mijn lichaam en geest
opgeladen worden voor nog zo’n heerlijke dag

(Yogy 21-06-2004)